Σαν τρελό φορτηγό με τα φρένα σπασμένα το ελληνικό μπάσκετ (σε όλα του τα επίπεδα) ακολουθεί την… κατηφόρα της παρακμής του.
Τα γήπεδα είναι άδεια. Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις του πρωταθλήματος της Α1 ασύμφορες. Του ευρωπαικού πρωταθλήματος ανύπαρκτες. Η διοίκηση του ΕΣΑΚΕ κατά κανόνα (ο οποίος φυσικά, έχει τις εξαιρέσεις του) διαφαίνεται ανήμπορη να υπηρετήσει τα συμφέροντα των επενδυτών. Αδυνατεί να προφυλάξει ως κόρη οφθαλμού επιχειρηματίες του επιπέδου… Γιαννακόπουλου, Κόκκαλη, Φιλίππου , Βωβού και άλλων. Αυτών με των οποίων τα ωραία λεφτά συντηρείται ένα ολόκληρο πρωτάθλημα. Και ζουν εκατοντάδες οικογένειες.
Η διοίκηση του ΕΣΑΚΕ κατά κανόνα (ο οποίος έχει τις εξαιρέσεις του) απλά προσπαθεί να εξυπηρετήσει προσωπικά συμφέροντα τα οποία χρεώνονται εντός κι εκτός χώρων του. Και δυστυχώς, η διοικητική πρεσβυωπία του (αν και μετρά λίγα χρόνια ζωής) του επιβάλλει περιορισμένο ορίζοντα προοπτικών.
Ως πρώτιστος στόχος τίθεται η παρακμή της ΕΟΚ και όχι η ακμή του ΕΣΑΚΕ. Γι αυτό και στις πρώτες δύσκολες στροφές της πορείας αυτονόμησης του ήρθε η ανατροπή του ΕΣΑΚΕ. Αναφερόμαστε στην άρνηση της Πολιτείας να μελετήσει την πρόταση των επενδυτών (και ουχί μόνον της διοίκησης) της Α1. Μία πρόταση με σημαντικές προοπτικές και κυρίως διευρυμένους ορίζοντες. Και όμως…
Ο εκπρόσωπος της ΚΑΕ Ολυμπιακός στη διοίκηση Νίκος Πετράτος είχε καταθέσει (ορθώς σκεπτόμενος) συγκεκριμένη πρόταση χρονοδιαγράμματος: Κατ αρχήν επαφή με την ΕΟΚ. Στη συνέχεια με την Πολιτεία. Και μετά αυτόνομη δράση. Δεν εισακούστηκε. Και η πρόταση δεν έκανε ούτε καν σημειωτόν!
Ο πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ Μανόλης Παπακαλιάτης πέραν της κρητικής λεβεντιάς με την οποία κυριαρχεί δεν μπόρεσε να περάσει ούτε μία θέση του στο διοικητικό συμβούλιο. Αν και ως πρόεδρος του Ηράκλειου έχει γράψει λαμπρή ιστορία στα διοικητικά του ελληνικού μπάσκετ, ως πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ αδυνατεί να το κάνει.
Αγεται και φέρεται από το απύθμενο μίσος του κατά του Γιώργου Βασιλακόπουλου. Και όπως γνωστό ο χειρότερος σύμβουλος είναι ο θυμός.
Όταν μάλιστα, κοντά στο θυμό έχει σύμβουλο και τον Κώστα Ρήγα (έτερο ορκισμένο εχθρό του προέδρου της ΕΟΚ και της ευρωπαϊκής ΦΙΜΠΑ για προσωπικούς λόγους) τότε κρατώντας τα ηνία του ελληνικού επαγγελματικού μπάσκετ το οδηγεί σκεπτόμενος με την καρδιά και ουχί με το μυαλό.
Αμφότεροι εξάλλου χρεώνονται και με την ουτοπία του Ελ Ντοράντο της ΟΥΛΕΜΠ για τις ελληνικές ομάδες. Εάν κι εφ όσον δεν υπήρχαν στον Ολυμπιακό ο Σωκράτης Κόκκαλης , ο Γιάννης Φιλίππου στην ΑΕΚ και στον πρωταθλητή Παναθηναϊκό οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι η ΟΥΛΕΜΠ θα αγνοούσε πλήρως το ελληνικό μπάσκετ. Χάρη σε αυτούς κυρίως, η ΟΥΛΕΜΠ το σέβεται και το εκτιμά.
Οι κ.κ. Παπακαλιάτης και Ρήγας όμως, θέλουν να χρεώσουν αλλού (και στους προσωπικούς τους λογαριασμούς, ίσως) την έννοια της ΟΥΛΕΜΠ για το ελληνικό μπάσκετ. Πλανώνται όμως, πλάνων οικτράν!
Η διοίκηση του ΕΣΑΚΕ πάντως, έχει κατ αρχήν υποχρέωση να αξιοποιήσει το προϊόν της επένδυσης Ελλήνων επιχειρηματικών κολοσσών.
Πρέπει να συμμαχήσει ακόμη και με το διάβολο (κατά το ιησουΐτικο «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα») για να το κατορθώσει.
Εχει υποχρέωση να προβάλλει το πρωτάθλημα της Α! κατηγορίας για να προσελκύσει το ενδιαφέρον των φιλάθλων.
Η εμπλοκή της στην κόντρα ΦΙΜΠΑ-ΟΥΛΕΜΠ δεν απέφερε καμία ωφέλεια.
Η εμπλοκή της σε θέματα διαιτησίας (η αντιπαροχή του κ. Παπακαλιάτη στον κ. Ρήγα) επίσης ουδεμία ωφέλεια απέφερε.
Ο κ. Ρήγας έπεισε τον κ. Παπακαλιάτη να υπογραφούν τριετή συμβόλαια με τους διαιτητές. Γιατί; Μονοετή δεν υπογράφουν με την ΟΥΛΕΜΠ; Ποιος ο λόγος να υπογράψουν τριετή με τον ΕΣΑΚΕ;
Θα χρειαζόμασταν χιλιάδες λέξεις για να απεικονίσουμε τη διοικητική αδυναμία του ΕΣΑΚΕ . Κυρίως δε, τη μη ικανότητα της διοίκησης του να αξιοποιήσει το προϊόν της επένδυσης επιχειρηματιών κολοσσών της ελληνικής οικονομίας.
Είναι καιρός πλέον, όσοι ασκούν ή (εξωδιοικητικά) επηρεάζουν τη διοίκηση του ΕΣΑΚΕ να αντιληφθούν ότι ακολουθούν λάθος πορεία. Και σοβαροί άνθρωποι είναι. Και ικανοί έχουν αποδειχτεί σε άλλους χώρους δραστηριότητας. Και τη δυνατότητα εγγύησης διαφάνειας και προοπτικής έχουν.
Είπαμε όμως… Σκέφτονται τυφλά με την καρδιά (την έχει πλημμυρίσει το απύθμενο μίσος κατά του Γιώργου Βασιλακόπουλου). Και όχι με καθαρό μυαλό. Συμβάλλουν λοιπόν, στην παρακμή του ελληνικού μπάσκετ.
Το ελληνικό μπάσκετ χωρίς τους συγκεκριμένους επενδυτές του δεν θα είχε πλέον ζωή! Οταν λοιπόν, υπάρχουν τέτοιοι διαθέσιμοι … ευεργέτες του δεν είναι δυνατόν στον φορέα ο οποίος εκφράζει τις… ευεργεσίες τους να ασχολείται με αλλότρια. Να προτάσσει τα προσωπικά συμφέροντα (επειδή δεν υπάρχει «πολυθρόνα για δύο») κόντρα στα συμφέροντα των επενδυτών. Και κατ επέκταση του πρωταθλήματος της Α1
Και στο κάτω κάτω της γραφής κύριοι Παπακαλιάτη και Ρήγα το πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ δεν είναι μόνον οι διαιτητές οι οποίοι παίζουν στην ΟΥΛΕΜΠ και δεν παίζουν στην Α1… Δεν είναι μόνον τα συμβόλαια όλων των διαιτητών … Δεν είναι μόνον η οργάνωση της διαιτησίας… Δεν είναι καν η εξεύρεση «αντικείμενου» απασχόλησης παλαίμαχων διαιτητών…
Το πρόβλημα του ελληνικού είναι η μη προβολή του αθλήματος και φυσικά, του πρωταθλήματος… Είναι η μη αξιοποίηση του επενδυτικού προϊόντος… Είναι τα άδεια γήπεδα… Είναι οι προσωπικές διαφορές με το Γιώργο Βασιλακόπουλο…
Οσο για τον Γιώργο Βασιλακόπουλο; Είχε ή θα έχει συχνά η Ελλάδα , Ελληνα πρόεδρο στην ευρωπαϊκή ΦΙΜΠΑ; Στυγνά… Ωμά αναρωτιώμαστε: Πρέπει ή δεν πρέπει η Ελλάδα να τον εκμεταλλευθεί και ως πρόεδρο της όπως (ευτυχώς για το ελληνικό μπάσκετ) τον εκμεταλλεύτηκε ως μέλος, γενικό γραμματέα και πρόεδρο της ΕΟΚ; Η μήπως πάλι κάποιοι αμοραλιστές (οι οποίοι χωρίς να επενδύουν δραχμή στο μπάσκετ, έχουν πλουτίσει από αυτό) βιάζονται να ξεκινήσουν οι μάχες της διαδοχής του;














