Οπως είδαμε, τα threads είναι μια χρήσιμη προγραμματιστική τεχνική που συνήθως εκμεταλλεύεται δυνατότητες που προσφέρονται από το λειτουργικό σύστημα. Πολλές φορές, βέβαια, μια εφαρμογή μπορεί να χρησιμοποιήσει threads σε ένα περιβάλλον που δεν υποστηρίζει, εν γένει, multithreadin. Στην τελευταία περίπτωση γίνεται εξομοίωση από εξωτερικές βιβλιοθήκες, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω.
Το παραπάνω μας οδηγεί στο χωρισμό των threads σε δύο κύρια επίπεδα: User Level Threads και Kernel Level Threads.
User-Level Threads (ULT)
Σε αυτό το επίπεδο ο kernel του λειτουργικού συστήματος δεν γνωρίζει τίποτα σχετικά με την ύπαρξη threads. Ο προγραμματισμός μιας εφαρμογής γίνεται με τη χρήση εξωτερικών βιβλιοθηκών, οι οποίες λίγο-πολύ αναλαμβάνουν την εξομοίωση συγκεκριμένων λειτουργιών για τη δημιουργία threads.
Ο Linux kernel και πολλά Unices ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Για την ανάπτυξη εφαρμογών thread-based χρησιμοποιούνται βιβλιοθήκες όπως η libpthreads, η οποία προσφέρει ένα interface για τη δημιουργία και διαχείριση threads που βασίζονται στο πρότυπο των Pthreads (POSIX Threads). Με τα Pthreads θα ασχοληθούμε διεξοδικά παρακάτω.
Εκτός από τα Pthreads, υπάρχουν, επίσης, τα C-Threads. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται από τον microkernel Μach και τα παράγωγά του (Digital Unix, Gnu/HURD κ.λπ.). Δεν έχουν γνωρίσει την αποδοχή των Pthreads.
Μερικά από τα πλεονεκτήματα των ULTs είναι τα εξής:
- Οπως ήδη έχουμε αναφέρει, το multitasking, όσον αφορά υπολογιστές με έναν επεξεργαστή, βασίζεται στην αλλαγή, κατά μικρά χρονικά διαστήματα, του τρέχοντος process από το λειτουργικό σύστημα. Κατά αναλογίαν, το multithreading υλοποιείται με την εναλλαγή του τρέχοντος thread κατά, επίσης, μικρά χρονικά διαστήματα. Στην περίπτωση των ULTs, ο kernel δεν έχει καν επίγνωση της ύπαρξης των threads, επομένως δεν συμμετέχει στην αλλαγή του τρέχοντος thread (thread switching). Με αυτόν τον τρόπο η εφαρμογή έχει την απόλυτη ευθύνη για το συντονισμό των threads, ενώ ο προγραμματιστής έχει την ελευθερία να διαλέξει το βέλτιστο αλγόριθμο για thread scheduling.
- Τα ULTs προσφέρουν συμβατότητα με πολλά λειτουργικά. Αρκεί η αντίστοιχη βιβλιοθήκη που προσφέρει δυνατότητες για multithreading, να υποστηρίζεται από το αντίστοιχο OS.
Από την άλλη υπάρχουν τα εξής μειονεκτήματα:
- Σε περίπτωση που ο κώδικας ενός thread εκτελέσει ένα system call, υπάρχει πιθανότητα το process να ''μπλοκαριστεί'' από τον kernel, με συνέπεια να ''μπλοκαριστούν'' και τα υπόλοιπα threads που αναφέρονται στο εν λόγω process. Τα system calls είναι ειδικές ρουτίνες (υπηρεσίες) που προσφέρονται από τον kernel του λειτουργικού συστήματος. Αν ένα process εκτελέσει ένα συγκεκριμένο system call, ο kernel θα μπλοκάρει το εν λόγω process, ιδίως αν το system call χρήζει ιδιαίτερης σημασίας, για παράδειγμα IO σε μια device, μέχρι η αίτηση (το system call) να εξυπηρετηθεί. Από τη στιγμή που ο kernel δεν γνωρίζει την ύπαρξη threads, μοιραία, θα μπλοκαριστεί όλο το process και όχι μόνο το thread που ζήτησε τη συγκεκριμένη υπηρεσία από το λειτουργικό, όπως θα γινόταν σε ένα σύστημα που θα υποστήριζε εν γένει multithreading.
- Σε ένα σύστημα με περισσότερους από έναν επεξεργαστές, ο kernel που δεν υποστηρίζει multithreading, μπορεί να συσχετίσει το κάθε process με έναν επεξεργαστή. Αναγκαστικά, λοιπόν, τα threads που αναφέρονται σε ένα process, είναι καταδικασμένα να ''τρέχουν'' στον ίδιο, κοινό επεξεργαστή.
Kernel-Level Threads (KLT)
Τα KLTs ''ζουν'' στον ίδιο τον kernel. Ο τελευταίος είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία, την καταστροφή, τη διαχείριση και το συντονισμό τους. Ο προγραμματιστής μπορεί να εκμεταλλευθεί της δυνατότητες για multithreading που του προσφέρει το λειτουργικό σύστημα, μέσω ειδικών συναρτήσεων (system calls). O kernel είναι υποχρεωμένος να κρατάει πληροφορίες για το εκάστοτε process, αλλά και για τα threads που πηγάζουν από αυτό.
Η οικογένεια Windows της Microsoft προσφέρει KLTs. Η υποστήριξη KLTs είναι ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του kernel των Windows. Μάλιστα, η Microsoft έχει δημιουργήσει μια δικιά της εκδοχή για threads, από την οποία έχουν προκύψει οι ''κλασικές'' υπηρεσίες που προσφέρει το Win32 API, και μια τροποποιημένη έκδοση, η οποία χρησιμοποιείται από την IBM στο OS/2.
Κατ΄ αναλογίαν με τα ULTs, τα KLTs έχουν τα παρακάτω πλεονεκτήματα:
- Ο kernel είναι αυτός που συντονίζει τα threads, με αποτέλεσμα, όταν χρειαστεί, να μπλοκάρεται μόνο το thread που απαιτείται (στην περίπτωση ενός system call, για παράδειγμα) και όχι το όλο process.
- Τα system calls του kernel είναι multi-threaded με αποτέλεσμα τη γενικότερη, καλύτερη απόδοση. Στην περίπτωση, βέβαια, που η υλοποίηση είναι σωστή…
- Σε ένα περιβάλλον με πολλούς επεξεργαστές, διαφορετικά threads, τα οποία αναφέρονται στο ίδιο process, είναι εύκολο να τρέχουν σε διαφορετικούς επεξεργαστές ταυτόχρονα.
και τα ακόλουθα μειονεκτήματα:
- Το thread-switching απαιτεί τη συμμετοχή του kernel, πράγμα που, γενικά, έχει μειωμένη απόδοση.
Υβριδικά μοντέλα
Οι δύο παραπάνω περιπτώσεις μπορούν να συνδυαστούν έτσι, ώστε να προκύψει ένα υβριδικό μοντέλο, ένα λειτουργικό σύστημα που παρέχει ένα συνδυασμό από ULTs και KLTs. Στην κατηγορία αυτή συγκαταλέγεται το γνωστό Solaris. Η υλοποίηση threads στο τελευταίο είναι αρκετά σύνθετη και δεν μπορεί να καλυφθεί με βάση όσα έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής. Οταν εξοικειωθούμε με τα threads στην πράξη, θα μας δοθεί η ευκαιρία να αναλύσουμε την τακτική που ακολουθείται στο Solaris πιο διεξοδικά.
















