Τη στιγμή της αλλαγής του Νικολαίδη με τον Μαχλά ζήσαμε όλο το δράμα του Οτο Ρεχάγκελ. Ο Γερμανός χύμηξε στη γραμμή του αγωνιστικού χώρου με σπριντ κουστουμαρισμένου Ολυμπιονίκη και με μορφασμό αγωνίας αμυνόμενου σε τρομοκρατική επίθεση. Χτύπησε στην πλάτη τον Μαχλά και κάτι του είπε σαν παρότρυνση, με τον Ελληνα επιθετικό να νιώθει εκείνη την ώρα σα να τον βρήκε κεραυνός με τον ήχο της βροντής σε άναρθρα γερμανικά.
Αν μπορούσε να σκέφτεται εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα, ο Ρεχάγκελ θα σκεφτόταν τον εαυτό του καθισμένο σε χρυσό θρόνο σε κάποιο παλάτι του Μονάχου, με άφθονα γαλόνια μπύρας, με εκατομμύρια συμπατριωτών του να αλαλάζουν το όνομά του και με τη θέση του Καγκελάριου να τον περιμένει. Θα σκεφτόταν τον εαυτό του αυτοκράτορα με υπαρχηγούς τον Γκαγκάτση και τον Χαριστέα και με όλο το γερμανικό λαό στην εφ όρου ζωής υπηρεσία του.
Ακόμη και το γκολ του Μπέκαμ δεν θα μπορούσε να κατεβάσει από τα ουράνια τον χερ Ρεχάγκελ αν οι συμπατριώτες του έκαναν το απλό να νικήσουν την Φινλανδία.
Ο Ρεχάγκελ έχει δηλώσει ότι τον απασχολεί το πρόβλημα της επικοινωνίας με τους Ελληνες λόγω της γλώσσας. Το πρώτο που έχει να κάνει είναι να μάθει την πατροπαράδοτη ελληνική μούτζα και να την απλώσει μεγαλοπρεπώς με στόχο τον Φέλερ και τους υπόλοιπους φωστήρες της Εθνικής Γερμανίας. Ο,τι άλλο είχε να προσφέρει στη χώρα του το έδωσε.












