Οσοι γνωρίζουν το πρώτο Power Stone, ας διαβάσουν αυτό το review αργότερα και ας τρέξουν τώρα αμέσως να το προμηθευτούν. Το Power Stone 2 είναι πολύ μεγαλύτερο και πολύ καλύτερο από τον προκάτοχό του και μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως ένας άκρως διασκεδαστικός multiplayer τίτλος.
Το πρώτο Power Stone ήταν ένα εντελώς διαφορετικό είδος παιχνιδιού fighting από οτιδήποτε είχε κυκλοφορήσει στην αγορά μέχρι εκείνη τη στιγμή,








διότι δεν βασιζόταν ούτε σε παράξενες ειδικές κινήσεις, ούτε σε combos δέκα, είκοσι ή εκατό χτυπημάτων. Οι μάχες μεταξύ των παικτών διεξάγονταν μέσα σε μια τρισδιάστατη πίστα, οποιοδήποτε αντικείμενο της οποίας μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο. Το Power Stone 2 παίρνει όλες τις ιδέες του πρώτου τίτλου και τις βελτιώνει σε μεγάλο βαθμό. Οι μάχες εξακολουθούν να διαδραματίζονται σε τρισδιάστατες πίστες, μόνο που οι τελευταίες έχουν προικοδοτηθεί με διαφορετικά επίπεδα. Η ποικιλία, αλλά και η φαντασία των επιπέδων, είναι πραγματικά άξια θαυμασμού. Για παράδειγμα, σε μια πίστα ξεκινάτε μια ελεύθερη πτώση από αεροπλάνο, συνεχίζετε την πάλη στη διάρκεια της πτώσης και κάποια στιγμή πέφτετε στο έδαφος. Σε μια άλλη πίστα, η πάλη σας διακόπτεται και μεταφέρεστε σε ένα διάδρομο όπου σας κυνηγάει μια τεράστια πέτρα σε στυλ Ιντιάνα Τζόουνς!







Αναλογιστείτε ότι θα πρέπει παράλληλα να αντιμετωπίσετε και τους αντιπάλους. Η ποικιλία, όμως, στις πίστες δεν σταματάει εδώ, καθώς θα βρεθείτε σε μια πίστα που καταστρέφεται σιγά-σιγά από τις φλόγες κι εσείς θα πρέπει να ανεβαίνετε σε πλατφόρμες για να φτάσετε ψηλότερα.
Εάν είστε παιχταράς στα παιχνίδια τύπου Street Fighter ή στη σχολή του Tekken και πιστεύετε ότι θα διαπρέψετε κι εδώ, τότε γελιέστε. Στο δεύτερο Power Stone εξακολουθούν να υπάρχουν λίγες βασικές κινήσεις και επιθέσεις. Ο απλούστατος χειρισμός επιτρέπει στον παίκτη να εκτελέσει μια επίθεση με το απλό πάτημα ενός κουμπιού – και αυτό είναι κάτι που και ένα μωρό ακόμα μπορεί να κάνει. Από εκεί και μετά, το μόνο που χρειάζεται, είναι να χρησιμοποιηθεί ένα οποιοδήποτε όπλο. Και, ευτυχώς, το παιχνίδι διαθέτει μια μεγάλη ποικιλία όπλων. Για να πούμε την αλήθεια,







οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο παιχνίδι, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον παίκτη για να &#39&#39κοσμήσει&#39&#39 το κεφάλι του αντιπάλου! Δεν σας αρέσουν τα βράχια που υπάρχουν σε μια πίστα; Πετάξτε τα στον αντίπαλο! Νομίζετε ότι τα κιβώτια χαλάνε τη διακόσμηση; Σπάστε τα, αρπάξτε το όπλο που θα βρείτε και &#39&#39περιποιηθείτε&#39&#39 τον αντίπαλο! Και μιλάμε για περισσότερα από εκατό όπλα: από εκτοξευτή ρουκετών μέχρι σπαθιά και από σφυριά μέχρι όπλα που ρίχνουν φούσκες! Εκτός, όμως, από αυτά, υπάρχουν και πιο &#39&#39βαριά&#39&#39 όπλα, όπως ένα τανκ ή πυργίσκοι με κανόνια πάνω στα πλοία! Επιπλέον, υπάρχουν οι γνωστοί κρύσταλλοι που βρίσκονται σε μερικά από τα κιβώτια που σπάνε, και οι οποίοι μπορούν να μετατρέψουν ένα χαρακτήρα σε πανίσχυρο, ενώ εκτός από τους αντιπάλους και τους φυσικούς κινδύνους (βράχια, φλόγες, βλήματα κ.λπ.), σε μερικές πίστες θα πρέπει να αντιμετωπίσετε και μεγάλους κακούς, σαν να βρίσκεστε σε ένα action/adventure παιχνίδι.







Εάν δεν θέλετε να αισθάνεστε τύψεις επειδή χτυπήσατε ένα φίλο σας, μπορείτε να &#39&#39τον βοηθήσετε&#39&#39 να πέσει στα σαγόνια του μεγάλου κακού ή να &#39&#39σκοντάψει&#39&#39 και να τον πατήσει η μεγάλη κυλιόμενη πέτρα στην αντίστοιχη πίστα. Η Capcom φρόντισε, τέλος, να εξαλείψει τα ενοχλητικά σημεία του gameplay που υπήρχαν στο πρώτο παιχνίδι. Ετσι, οι χαρακτήρες δεν είναι πλέον ανίκητοι, όταν μεταμορφώνονται σε τέρατα (μπορούν να &#39&#39τις φάνε&#39&#39 άνετα ακόμα και τότε), ενώ το ενοχλητικό εναέριο λάκτισμα που υπήρχε στο πρώτο Power Stone δεν κάνει την εμφάνισή του εδώ.







Το μόνο σημείο που θα έπρεπε να προσεχθεί περισσότερο, είναι το auto targeting, καθώς τα βλήματα και τα αντικείμενα που ρίχνει ο παίκτης, τις περισσότερες φορές στοχεύουν προς τον πλησιέστερο αντίπαλο. Ο ήχος και τα γραφικά είναι ικανοποιητικά. Η φωνή του εκφωνητή είναι πεντακάθαρη και τα ηχητικά εφέ, απλά, απίθανα. Η μουσική είναι ικανοποιητική και προσφέρει μερικούς επικούς ρυθμούς, χωρίς όμως να φτάνει το Soul Calibur. Οι γιαπωνέζικοι διάλογοι των χαρακτήρων είναι μερικές φορές εκνευριστικοί, αλλά δεν θα αποσπάσουν την προσοχή σας από το παιχνίδι. Για τα γραφικά δεν μπορούμε να πούμε και πολλά πράγματα. Το γεγονός ότι μπορούν να παίξουν 4 παίκτες ταυτόχρονα σε γεμάτα από αντικείμενα περιβάλλοντα υψηλής ανάλυσης, με μερικά εκατομμύρια χρώματα και χωρίς να υπάρχει η παραμικρή καθυστέρηση στην κίνηση, τα λέει όλα.







Το μόνο μελανό σημείο είναι ότι σε παιχνίδι τεσσάρων παικτών, η οθόνη κάνει zoom out σε μεγάλο βαθμό για να είναι ορατοί όλοι οι χαρακτήρες, με αποτέλεσμα τα πάντα να φαίνονται μικρά και χωρίς λεπτομέρεια. Αλλά όταν αρχίσει η multiplayer δράση -συγγνώμη μανία- ποιος νοιάζεται γι΄ αυτό;
Το Power Stone 2 είναι ένας τίτλος που πραγματικά αναπροσαρμόζει τα όρια των παιχνιδιών fighting. Μπορεί το παιχνίδι ενός παίκτη να φανεί κοινότυπο μετά από λίγη ώρα, όμως το multiplayer θα σας κάνει να κολλήσετε και να το απολαύσετε.