Ακριβώς είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τότε που ο Γιόχαν Κρόιφ αποφάσισε να κρεμάσει τ
α ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Ο Κρόιφ θεωρείται από τους περισσότερους ό,τι καλύτερο ανέδειξε όχι μόνο το ολλανδικό, αλλά το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Πιθανότατα δεν έχουν άδικο, καθώς παίκτης με τέτοια προσόντα δεν εμφανίστηκε μετά τον Κρόιφ στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Διέθετε φοβερή τεχνική, φαντασία, ταχύτητα, μπαλιά ακριβείας, δυνατό και ευθύβολο σουτ. Παράλληλα είχε τεράστιες οργανωτικές ικανότητες και μπορούσε μόνος του να κερδίσει ένα παιχνίδι. Ο Κρόιφ γεννήθηκε στις 25 Απριλίου του 1947. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς έχασε τον πατέρα του σε μικρή ηλικία και η μητέρα του για να τα βγάλει πέρα εργαζόταν στον Αγιαξ, όπου έπλενε τα ρούχα των παικτών. Το σπίτι του βρισκόταν πολύ κοντά στο γήπεδο του «Αίαντα» και όπως ήταν φυσικό στην ομάδα αυτή θα έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα. Στην ηλικία των δέκα ετών γράφτηκε στην παιδική ομάδα του κορυφαίου συλλόγου στη «χώρα της τουλίπας». Αφοσιώθηκε στο ποδόσφαιρο ολοκληρωτικά. Πρώτος του στόχος ήταν να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Το όνειρο αυτό δεν άργησε να γίνει πραγματικότητα, καθώς σε ηλικία 17 ετών έπαιξε στην πρώτη ομάδα του Αγιαξ.
Ο Κρόιφ συνέδεσε το όνομά του με τη «χρυσή» εποχή του ολλανδικού ποδοσφαίρου τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '70. Με τον Αγιαξ κατέκτησε τα πάντα σε συλλογικό επίπεδο με κορυφαίες στιγμές τα τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973), ενώ με την Εθνική Ολλανδίας δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιον τίτλο. «Βασίλισσα» χωρίς στέμμα αποκλήθηκε η «οράνιε» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όταν ηττήθηκε στον τελικό από την (τότε) Δυτική Γερμανία με 2-1. Ο Κρόιφ πραγματοποίησε μεγάλη καριέρα και ως παίκτης της Μπαρτσελόνα, στην οποία αγωνίστηκε για πέντε χρόνια (από το 1973 μέχρι το 1978), ενώ έλαβε μέρος και στο πρωτάθλημα των Η.Π.Α. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού έμεινε τρία χρόνια και αγωνίστηκε στους Λος Αντζελες Αζτέκς (1978-79) και στους Ουάσινγκτον Ντίπλοματς (1979-81). Στη συνέχεια πέρασε για ένα μικρό διάστημα από τη Βαλένθια, για να επιστρέψει τελικά στον Αγιαξ. Στην ομάδα που «ανδρώθηκε» ποδοσφαιρικά παρέμεινε δύο χρόνια, ενώ έκλεισε την καριέρα του στη Φέγενορντ. Εγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κέρδισε τρεις φορές τη «χρυσή μπάλα» (1971, 1973, 1974), πριν από τους Μισέλ Πλατινί και Μάρκο Φαν Μπάστεν. Το παρατσούκλι του ήταν «ιπτάμενος Ολλανδός» και όχι… άδικα, αφού μέσα στο γήπεδο έκανε πράγματα και θαύματα…
Οπως, όμως, αρκετοί μεγάλοι ποδοσφαιριστές έτσι κι αυτός είχε τα αδύνατα σημεία του. Το μεγάλο το
υ ελάττωμα ήταν η παθολογική του αγάπη για το χρήμα. Ο Κρόιφ για κάποια χρήματα παραπάνω έφτασε στο σημείο να κλείσει την καριέρα του στη μεγάλη αντίπαλο του Αγιαξ, τη Φέγενορντ… Μάλιστα το 1978 δεν πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής, αφού δεν ικανοποιήθηκε οικονομικά από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ολλανδίας. Αυτό σίγουρα αποτελεί και το μελανό σημείο της πλούσιας καριέρας του, αφού δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι αν ο Κρόιφ αγωνιζόταν σ' εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ολλανδία πιθανόν να κέρδιζε τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας. Με τους «οράνιε» αγωνίστηκε 48 φορές και σημείωσε 33 γκολ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 7 Σεπτεμβρίου του 1966 στο 2-2 με την Ουγγαρία στο Ρότερνταμ, ενώ φόρεσε για τελευταία φορά την πορτοκαλί φανέλα στις 26 Οκτωβρίου του 1977 στο νικηφόρο ματς με 1-0 στο Αμστερνταμ κόντρα στη Βουλγαρία. Στο ολλανδικό πρωτάθλημα συμμετείχε σε 308 αγώνες και σημείωσε 215 γκολ.
Οταν «κρέμασε» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια ασχολήθηκε με το επάγγελμα του προπονητή. Αρχικά εργάστηκε ως τεχνικός διευθυντής στη Ρόντα και μετά στον Αγιαξ. Ο Κρόιφ ήταν αυτός που ανακάλυψε και αξιοποίησε τους Μάρκο Φαν Μπάστεν και Φρανκ Ράικαρντ, ενώ οδήγησε τον «Αίαντα» στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1987 στην Αθήνα. Ηταν ο πρώτος τίτλος του Αγιαξ μετά τη «χρυσή» εποχή. Στη συνέχεια πήγε στην Μπαρτσελόνα, με την οποία κέρδισε το Κυπελλούχων το 1989 και το Πρωταθλητριών το 1992. Εγινε ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που κατέκτησε το τρόπαιο τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής.
Ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε:
Αγιαξ (1964-73 και 1981-83), Μπαρτσελόνα (1973-78), Λος Αντζελες Αζτέκς (1978-79), Ουάσινγκτον Ντίπλοματς (1979-81), Βαλένθια (1981), Φέγενορντ (1983-84).
Τίτλοι (ως παίκτης):
8 Πρωταθλήματα Ολλανδίας (1966, 1967, 1968, 1970, 1972, 1982, 1983, 1984), 5 Κύπελλα Ολλανδίας (1967, 1970, 1971, 1983, 1984), 3 Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973), 1 Διηπειρωτικό Κύπελλο (1972), 2 Σούπερ Καπ Ευρώπης (1972, 1973), 1 Πρωτάθλημα Ισπανίας (1974), 1 Κύπελλο Ισπανίας (1978).