Τα όμορφα καλούπια, όμορφα συντρίβονται

Του Θανάση Ασπρούλια

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι δογματικός. Όσο πρέπει! Ήξερε ακριβώς με ποιο τρόπο θα προσπαθήσει να τραβήξει μακριά από τα… δόγματά του. Και προετοίμαζε την ομάδα του για να μην τους κάνει τη χάρη. Το είχε πληρώσει στο παρελθόν και ιδιαίτερα στο Άμπου Νταμπι, όσο και στο Κάουνας. 

Η Φενέρ και ο Σάρας ήθελε να οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε μία περιοχή μακριά από αυτή που νιώθει την ειρήνη του. Με τις αλλαγές στην άμυνα του θα επιχειρούσε να τον τραβήξει μακριά από το παινεμένο flow της επίθεσης. Να κρατήσει τον Βεζένκοφ χωρίς οξυγόνο με το off ball παιχνίδι του. 

Και τα κατάφερε. Αυτό που δεν περίμενε ο πραγματικά σπουδαίος κόουτς της Φενέρ ήταν ότι ο Ολυμπιακός θα είχε τις απαντήσεις. 

Το οξύμωρο είναι ότι, πράγματι, η Φενέρ πέτυχε το στόχο της. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο του ημιτελικού, οι ερυθρόλευκοι χρειάστηκε πολύ έντονα να οδηγηθούν σε ένα μοτίβο που δεν τους αντιπροσωπεύει. Ατομικές φάσεις! Παιχνίδι με τα μπάλα στα χέρια, όχι με αδιάλειπτες πάσες. Έφερε το ματς στο πρόσωπο, όχι στην ομάδα. 

Αλλά ο Ολυμπιακός ήταν απόλυτα προετοιμασμένος για αυτό. Αν και δεν του αρέσει να αναζητά μiss matches, το έκανε. Στην αρχή ήταν ο Ντόρσεϊ, μετά, σε μία σειρά φάσεων, που αποκαλύπτουν το εύρος της σοφίας στην προσαρμοστικότητα, μπήκε στην εξίσωση ο Πίτερς. Αυτός ο τιμιότερος των τιμίων τύπος, που λίγες εβδομάδες πριν πει arrivederci για να συνεχίσει την καριέρα του στο Μιλάνο, ήταν αποφασισμένος να πει με το δικό του τρόπο “Ευχαριστώ” για όσα έζησε στην Αθήνα. Και αυτός έμοιαζε σαν έτοιμος από καιρό. 

Όταν ο Μιλουτίνοφ επέστρεψε στο παρκέ στο δεύτερο ημίχρονο μετά από διαδοχικά διαστήματα που ο Μπαρτζώκας ένιωσε την ανάγκη να φρεσκάρει με αθλητικότητά την ομάδα του, ο γάμος έληξε. 

Ο Νικόλα, ήταν ο MVP του Ολυμπιακού πίσω από την κουρτίνα και την πασαρέλα όπου στατιστικά και νούμερα χορεύουν. Ο Μιλού είχε ακριβώς αυτά τα νούμερα που συνήθως δε τα πιάνει το μάτι του αναγνώστη, τα οποία όμως, λατρεύουν οι προπονητές. 

Δεν ήταν αυτός που εκμεταλλεύτηκε τις αλλαγές της Φενέρ, ούτε αυτό που δημιούργησε από το low post φάσεις για τους συμπαίκτες του. Οπως θα περιμέναμε ίσως. Ηταν αυτός που όρθωσε ανάστημα όμως. Που μάζεψε 13 ριμπάουντ σε έναν ημιτελικό, που δεν άφησε ποτέ την άμυνα της Φενέρ εφησυχασμένη, που στη δική του ρακέτα μετατρεπόταν εν ριπή οφθαλμού από στρατιώτη (όταν έπρεπε να αντιμετωπίσει τα πικ εν ρολ των Τούρκων), σε στρατηγό: Όταν με το μέγεθος και την ευφυία του, σαν το τελευταίο σύνορο μπροστά από το καλάθι, έδινε την ασφάλεια στους συμπαίκτες του να τρέξουν, να κυνηγήσουν, να δαγκώσουν τον αντίπαλο. Γνωρίζοντας, κι έχοντας το αίσθημα της ασφάλειας, ότι ο Μιλού είναι εκεί πέρα πίσω για να καλύψει τα νώτα τους. 

Γράφαμε στο προηγούμενο σημείωμα ότι είχε έρθει η ώρα της επίθεσης για τον Ολυμπιακό. Αφενός για το τρόπαιο, αφετέρου γιατί η επίθεση του θα ήταν αυτή που θα του έδινε τη νίκη με τη Φενέρ. Δε συνέβη ακριβώς αυτό, παρά μόνο κατά το ήμισυ. Διότι πέρα από τα σπασμένα καλούπια με την αναζήτηση των miss matches, με την επιλογή προσωπικών φάσεων, ο Ολυμπιακός εν τέλει, κέρδισε τη Φενέρ παίζοντας με το δικό της τρόπο: Στην άμυνα! Η ομάδα του Σάρας ταξίδεψε στην Αθήνα με τον έπαινο της καλύτερης στην εξολόθρευση των αντιπάλων. Ήταν! Μέχρι την Παρασκευή του ημιτελικού. 

Η άμυνα του Ολυμπιακού ήταν επική! Σε ατομικό επίπεδο, σε συνεργασίες, σε βοήθειες. Στη μπάλα και μακριά από αυτή. Στις περιστροφές. Και κυρίως στη διάθεση που είχαν όλοι, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο να κυνηγήσουν λυσσασμένα τον αντίπαλο τους και να τον βγάλουν έξω από το παιχνίδι του. Να έχουν πάντα την ανάσα τους καυτή στο σβέρκο που ήταν ντυμένο με κίτρινα και μπλε χρώματα. 

Είναι αδύνατον να ξεχάσει κανείς την ενέργεια που έβγαζαν όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού που μάρκαραν μακριά από τη μπάλα. Το κυνήγι ήταν αδυσώπητο. Και η Φενέρ, όχι δα και καμία σούπερ διαστημική στην επίθεσή της, τα ‘χασε. Αυτή είναι η λέξη: Τα έχασε! Όχι τα σουτ! Όλα τα υπόλοιπα. Βλέποντας απέναντι μία αγέλη λύκων με δόντια τροχισμένα. Ένιωσε αιχμάλωτη. Σε θάλαμο χωρίς οξυγόνο. 

Ο Ολυμπιακός έκανε μία από τις πιο ολοκληρωτικές εμφανίσεις του σε ολόκληρη την πενταετία. Όχι γιατί έπαιξε μπάσκετ που συναρπάζει. Αλλά γιατί σε έναν μεγάλο αντίπαλο, έπαιξε όπως ακριβώς χρειαζόταν για να νικήσει σε 2way επίπεδο. Η ονείρωξη κάθε προπονητή κι ας είχε τα παράπονα του στο ημίχρονο ο κόουτς. 

Αν το επαναλάβει και την Κυριακή, πολύ δύσκολα η Ρεάλ θα ξεφύγει από τις δαγκάνες του.