Βαρύτατα είναι τα κατηγορητήρια για τους αξιωματικούς του «Εξπρές Σάμινα», τους υπευθύνους της πλοιοκτήτριας εταιρείας και μέλη της Επιθεώρησης Εμπορικών Πλοίων. Τα ογκώδη κατηγορητήρια που συνέταξε ο εφέτης ειδικός ανακριτής κ. Νίκος Καραδημητρίου, μετά από μήνες ερευνών και ανακρίσεων, θα πάρουν πλέον το δρόμο για το Συμβούλιο Εφετών Αιγαίου για τα περαιτέρω.


Τα βασικά σημεία των κατηγορητηρίων που φέρνει στη δημοσιότητα το Flash.gr, έχουν ως εξής:


-του πλοιάρχου Βασίλη Γιαννακή.
Ο πλοίαρχος του «Εξπρές Σάμινα» κατηγορείται για τα αδικήματα ανθρωποκτονίας κατά συρροή με ενδεχόμενο δόλο, επικίνδυνες σωματικές κακώσεις κατά συρροή με ενδεχόμενο δόλο, έκθεση κατά συρροή τελεσθείσα με ενδεχόμενο δόλο, πρόκληση ναυαγίου με ενδεχόμενο δόλο από τον οποίο μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα και κίνδυνος για ανθρώπους, διατάραξη της ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας με ενδεχόμενο δόλο από την οποία μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα και κίνδυνος για ανθρώπους, παράβαση κανόνων Διεθνούς Κανονισμού προς αποφυγή συγκρούσεων


Ειδικότερα κατηγορείται ότι «δεν οργάνωσε τη Φυλακή Γέφυρας, ενόψει και των ληφθέντων από την αρμόδια υπηρεσία δυσμενών ανεμολογικών στοιχείων που προέβλεπε ότι θα επικρατήσουν». Αντιθέτως, «αναθέτοντας καθήκοντα περιπολιών ασφαλείας στο προσωπικό φυλακής γέφυρας (οπτήρα και πηδαλιούχο), κατέστησες αναπόφευκτα δυσχερή έως αδύνατη τη συνεχή παρουσία οπτήρα» (σ.σ. είναι ο ναύτης που ατενίζει στον ορίζοντα).


«Έτσι όταν ανατέθηκαν στο ναύτη Νικόλαο Βούρλο καθήκοντα περιπολίας την 22.00, κατά τη χρονική μάλιστα στιγμή που προέκυψε ανάγκη χειροκίνητης πηδαλιουχίας από τον άλλο ναύτη Παναγιώτη Κάσδαγλη και ενώ το πλοίο έπλεε και πλησίαζε σε θαλάσσιο χώρο με πολλούς ναυτιλιακούς κινδύνους (βραχονησίδες, αβαθή, ύφαλοι, στενότητα υδάτινης επιφάνειας) δεν υπήρχε οπτήρας στη Γέφυρα… Η μη ύπαρξη δε οπτήρα στη Γέφυρα συνέβαλε στη μη αποτελεσματική σε κάθε χρονική στιγμή επιτήρηση του θαλάσσιου χώρου, στη μη εξασφάλιση της τήρησης της σωστής και ασφαλούς πορείας πλεύσεως…».


Στη συνέχεια παρατίθενται με κάθε λεπτομέρεια τα ρήγματα που προκλήθηκαν από την πρόσκρουση. Το σοβαροτερο από αυτά, μήκους 2,95 μέτρων προκλήθηκε από το ανοιχτό πτερύγιο-stabilizer. Παράλληλα, ο Β. Γιαννακής κατηγορείται ότι «αν και γνώριζε ότι δεν υπήρχε θεωρημένο σχέδιο εγκατάλειψης που να καθορίζονται οι σταθμοί συγκέντρωση επιβαινόντων, οι θέσεις των διαφόρων σωστικών μέσων, οι τρόποι και τα συστήματα εγκατάλειψης σχεδίασε και εκτέλεσε τον παραπάνω πλου, με αποτέλεσμα μετά από την πρόσκρουση τα μέλη του πληρώματος του πλοίου, σε συνδυασμό και με την έλλειψη σχετικών γυμνασίων ‘εγκατάλειψης’, να μην γνωρίζουν ο καθένας τον τρόπο και τα συστήματα εγκατάλειψης… όλες οι παραπάνω παραλείψεις είχαν ως αποτέλεσμα να μην καθαιρεθούν όλες οι σωσίβιοι λέμβοι στη θάλασσα, εκτός από τρεις από τις οκτώ, να μην επιβιβασθούν και σε αυτές ικανός αριθμός επιβατών σε πληρότητα που δεν υπερέβαινε το 60%». Επιπλέον, ο Β. Γιαννακής κατηγορείται ότι «δεν εξασφάλισε και δεν επιβεβαίωσε την ενεργοποίηση συναγερμού γενικής κατάστασης ανάγκης», γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί «άσκοπα σημαντικός και κρίσιμος χρόνος (12΄ περίπου) που μεσολάβησε μέχρι να αρχίσει να λαμβάνει μεγάλη σχετικά κλίση το πλοίο…».


Αξίζει να σημειωθεί εξάλλου ότι ο πλοίαρχος «δεν εξασφάλισε την ορθή ενημέρωση του Κέντρου Συντονισμού Διάσωσης για την κατάσταση και ακριβή θέση του πλοίου από το χρόνο πρόσκρουσης μέχρι και την εγκατάλειψή του». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα παραπλέοντα σκάφη να ερευνούν το χώρο 1 ν.μ. δυτικά των βραχονησίδων, ενώ το ναυάγιο βρισκόταν 1,4 ν.μ. νοτιοανατολικά των νησίδων. Σοβαρές είναι οι ευθύνες του πλοιάρχου και για το ότι οι υδατοστεγείς πόρτες παρέμεναν μονίμως ανοιχτές.


Ενδεικτικό του ελλείμματος ενημέρωσης των επιβατών όσον αφορά τα σωστικά μέσα ήταν ότι «οι περισσότεροι από τους επιβάτες δεν γνώριζαν τον τρόπο πρόσδεσης των ατομικών σωσιβίων, μερικοί μάλιστα τα κρατούσαν απλώς στα χέρια τους…», ενώ γίνεται αναφορά και σε 17 φορτηγά που δεν είχαν δεθεί στο αμπάρι, γεγονός που προκάλεσε μετατόπιση φορτίου, επισπεύδοντας έτσι την κλίση και βύθιση εν τέλει του πλοίου και ο πλοίαρχος δεν μερίμνησε να αποτρέψει το ενδεχόμενο δεδομένων και των δυσμενών καιρικών συνθηκών.


Ο καπετάνιος έχει ευθύνη όμως και για τα σωσίβια: σε ποσοστό 30 στα 100 δεν είχαν λαμπάκι και σφυρίχτρα, κάποια δε, ήταν τόσο παλιά (30κονταετίας), ώστε το υλικό από το οποίο ήταν κατασκευασμένα (αφρόξυλο) μάλλον δυσχέραινε την προσπάθεια των ναυαγών.
Τραγική ήταν η εικόνα και στις σωστικές λέμβους: από τις οκτώ βάρκες (που μπορούσαν να χωρέσουν όλους τους επιβαίνοντες, το πλήρωμα κατόρθωσε να κατεβάσει μονο τις 3. Και οι τρεις εμφάνισαν μηχανολογικό πρόβλημα, μία εξ αυτών δε, ακυβέρνητη, έπεσε πάνω σε βράχια και κάποιοι από τους επιβάτες της πνίγηκαν.