Υπάρχουν περιπτώσεις παιχνιδιών που -χωρίς να στηρίζονται σε μια σοβαρή ιστορία, πλοκή ή ιδέα- διαθέτουν υπέροχα γραφικά και φανταστικό gameplay. Κλασικό παράδειγμα είναι το Quake 3 Arena. Υπάρχουν, δυστυχώς, και παιχνίδια, τα οποία στηρίζονται σε μια αρκετά πρωτότυπη ιδέα, η οποία, όμως, ''κατακρεουργείται'' από τα γραφικά και τη γενικότερη εικόνα του παιχνιδιού. Μην το πολυλογούμε το θέμα, διότι το The Mission της εταιρείας Microids ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για τη μεταφορά της διαφήμισης της Nike, στην οποία μια ομάδα από 9 ποδοσφαιριστές-αστέρια (Davids, Thuran, Henry κ.ά.) αντιμετωπίζει μια στρατιά από νίνζα, με μόνο όπλο μια μπάλα ποδοσφαίρου. Δεν μου αρέσει να πολυλογώ με ένα παιχνίδι που θεωρώ από κάτω του μετρίου έως απαράδεκτο. Δυστυχώς, το The Mission στηρίζεται σε μια απίθανη ιδέα, την οποία ''εξοντώνει'' με τη γενικότερη προχειρότητά του. Ναι λοιπόν, είναι ωραίο να επιλέγεις δύο χαρακτήρες από εννέα συνολικά (με διαφορετικά, υποτίθεται, στατιστικά) και να τους βάζεις να αλλάζουν μεταξύ τους πάσες, να ρίχνουν σουτ ο ένας στον άλλο και να ''καρφώνουν'' τους αντιπάλους νίνζα με την μπάλα, εκτελώντας θεαματικά σουτ, κεφαλιές και ''ψηλοκρεμαστές''. Ωραίο, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ποδοσφαιρικό αγώνα, και οι νίνζα δεν αρκούνται στον όρο ''ευγενής άμιλλα'', αλλά προτιμούν να σας λιώσουν με τις κλωτσιές και να σας κάνουν ''άμυλα''.
Στην αρχή του παιχνιδιού όλα είναι ωραία και καλά, αλλά στη συνέχεια, που γεμίζει ο τόπος από τους μαυροφορεμένους, ο παίκτης θα πρέπει να αλλάζει πάσες σαν τρελός ανάμεσα στους δυο χαρακτήρες του, για να απομακρύνει σε απόσταση ασφαλείας τους αντιπάλους και να τους ρίχνει σουτ. Και ας πούμε ότι ο παίκτης δεν δυσκολεύεται καθόλου με τους χειρισμούς (οι οποίοι θέλουν αρκετό χρόνο για να γίνουν κτήμα του), στέλνει με ευκολία την μπάλα στον στόχο, αυτή εξοστρακίζεται σε τυχαία διεύθυνση και θα πρέπει να την ξαναμαζέψει. Σχεδόν πάντα, όμως, τον προλαβαίνουν οι ''καλιακούδες'' και χρειάζεται να τους κάνει μαρκάρισμα για να ξαναπάρει την μπάλα. Για κάθε μαρκάρισμα που κάνει, βέβαια, χάνει λίγη ενέργεια και κάποια στιγμή… game over. Τα σουτ-combos απαιτούν εμπειρία Street Fighter για να εκτελεστούν και είναι, ίσως, το μόνο σημείο του gameplay που αποδίδει εάν αξιοποιηθεί. Τα power-ups και τα λοιπά αντικείμενα που σκόρπισαν οι προγραμματιστές στο παιχνίδι, μάλλον ρίχθηκαν για να καλύψουν τη γύμνια του, ενώ η πληθώρα των μελανών σημείων κάνει τον καλοπροαίρετο παίκτη να αγανακτήσει γρήγορα.
Δεν αναφερόμαστε στην οθόνη επιλογής παίκτη, όπου η κονσόλα διαβάζει δεδομένα των παικτών από το CD και ''παγώνει'' το παιχνίδι για μικρό χρονικό διάστημα (διότι, προφανώς, οι προγραμματιστές δεν έκαναν καλή χρήση της διαθέσιμης μνήμης). Ούτε και στην ''καρφωμένη'' κάμερα (ναι, είναι μόνο μια!) που κινείται πάνω σε μια ευθεία και εκνευρίζει κατά καιρούς (π.χ. στην πρώτη πίστα, προσπαθεί να απεικονίσει και τους δυο παίκτες, αλλά καταλήγει να δείχνει μόνο τα πόδια τους και ένα ελάχιστο σημείο του χώρου). Εκεί που, πραγματικά, βγαίνουμε από τα ρούχα μας, είναι όταν μελετάμε τα γραφικά του τίτλου. Μιλάμε για γραφικά χειρότερα και από παιχνίδι πρώτης γενιάς για το Playstation (το σωτήριο έτος 1995, όσοι θυμάστε). Μουντά, με ελάχιστη χρήση οπτικών εφέ και textures που θα ζήλευαν οκτάμπιτα μηχανήματα, αποδεικνύουν ότι το The Mission ''φτιάχτηκε στο πόδι''. Η κίνηση των χαρακτήρων και των αντιπάλων δεν ξεπερνά το μέτριο.
Το παιχνίδι ενδείκνυται μόνο για όσους παίζουν γρήγορο ποδόσφαιρο στην κονσόλα (και κάνουν ακόμα πιο γρήγορες πάσες) και επιθυμούν κάτι πιο ''δραστήριο'' από έναν κανονικό αγώνα – αλλά μόνο για αυτούς.