Η ποιότητα του λόγου του είναι τέτοια ώστε, εμφανίζεται συχνά στους υποψήφιους για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, έχει χαρακτηριστεί από το Γκίνσμπεργκ ως ο μεγαλύτερος ποιητής του δευτέρου μισού του 20ου αιώνα, έχει βραβευθεί από ιδρύματα που στέκουν στις δύο απέναντι άκρες του συστήματος, από τη Γαλλική Ακαδημία και τα Γκράμι, από φημισμένα πανεπιστήμια και το Ροκ εν Ρολ Χωλ οφ Φέιμ.
Αφησε πίσω του μια ολόκληρη γενιά μουσικών του κληρονόμων, μεταγενέστερων που τους γέννησε με το Blowin' in the wind ξεπέρασε με το υπέροχο Time out of mind του 1997. από τους Μάμας εν δε πάπας ως τον Πωλ Σάιμον, από το Ντόνοβαν ως το Σαββόπουλο, είναι όλοι τους παιδιά του. Η βιβλιογραφία για το έργο του μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνη των Μπητλς. Η φωνή του έχει συνοδέψει κάθε εξέγερση που σεβόταν τον εαυτό της, από τη δεκαετία του 1960 και μετά. Από τα κινήματα για τα κοινωνικά δικαιώματα των αρχών της δεκαετίας του 60 ως το Γαλλικό Μάη, από το αντιπολεμικό ρεύμα την περίοδο του πολέμου του Βιετνάμ ως τα τραγούδια διαμαρτυρίας κατά της Ελληνικής χούντας, η παρουσία του είναι κυρίαρχη.
Ο Μπομπ Ντύλαν, ο άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε «Σαίξπηρ του 20ου αιώνα» δεν υπήρξε ο τροβαδούρος μιας γενιάς. Υπήρξε ο ποιητής των εξεγέρσεων του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα, η καθαρή συνείδηση και το πάθος κάθε νεολαίας που εξεγείρονταν, μετά τα 50ς. Αν σήμερα δηλώνει ότι ακούει John Trudell, Kevin Lynch και Steve Forbert, ο ίδιος παραμένει αναντικατάστατος στη συνείδηση και τις καρδιές χιλιάδων νέων και λιγότερο νέων και, μαζί, μυστηριώδης, ένα ροκ, φολκ και κάντρι αίνιγμα που κανείς δε μπόρεσε να λύσει. Από το περίφημο ατύχημά του, το 1966, ως σήμερα, ο Μπομπ Ντύλαν ζει τη ζωή που ο ίδιος επέλεξε, αφήνοντας όποιο παράθυρο θέλει ο ίδιος ανοικτό προς το κοινό. Για τους ακροατές του όπου γης, ο Μπομπ Ντύλαν είναι η μουσική του.















