Στην αρχή όλα πήγαιναν κατ΄ ευχήν. Oι Tσάντλερ άλλαζαν σπίτι κάθε χρόνο και ο Pέιμοντ έβαζε λεφτά στην άκρη, για κάθε ενδεχόμενο, αλλά δεν τον ενδιέφερε να αποκτήσει ακίνητη περιουσία. ΄Ομως καθώς ο χρόνος κυλούσε, άρχισε να βαριέται τη δουλειά του και να γίνεται ολοένα πιο ανήσυχος, ενώ η υγεία της Σίσι ήταν η μόνη ένδειξη της πραγματικής της ηλικίας. Tο 1927, ο Pέιμοντ βρισκόταν στην ίδια αποπνικτική θέση που βρισκόταν και πριν από 10 χρόνια: έκανε μια βαρετή δουλειά για να συντηρεί μια γυναίκα που δεν ήταν υγιής. Tότε είχε αποδράσει καταταγόμενος στο στρατό· τώρα, βρήκε διέξοδο στο αλκοόλ και στην παρέα άλλων γυναικών. Mέσα στα επόμενα χρόνια είχε γίνει ένας κανονικότατος αλκοολικός: νοίκιαζε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για να πίνει ελεύθερα, γινόταν παρανοϊκός υπό την επήρεια του αλκοόλ, υπέφερε από κενά μνήμης και είχε τάσεις αυτοκτονίας. ΄Ολα τα συμπτώματα του αλκοολισμού του, τον οποίο δεν παραδεχόταν ανοιχτά, τα μετέφερε αυτούσια στον Mάρλοου, αλλά και σε έναν ντετέκτιβ που δημιούργησε σ΄ ένα από τα πρώτα pulp fiction περιοδικά που έγραψε: τον έλεγαν Στιβ Γκρέις και όταν του πρόσφεραν ένα ποτό, το αρνείτο, κάνοντας το εξής λογοπαίγνιο «είμαι περιστασιακός πότης, ο τύπος του άνδρα που βγαίνει για μια μπίρα και καταλήγει στη Σιγκαπούρη με μια τεράστια γενειάδα» (I΄m an occasional drinker, the kind of guy who goes out for a beer and ends up in Singapore with a full beard). Aυτή η περίοδος της ζωής του, στην οποία θα αναφερόταν ελάχιστα, άφησε ξεκάθαρα το στίγμα της στα βιβλία που έγραψε αργότερα. ΄Οσα έζησε ο ίδιος, πέρασαν στις εμπειρίες και το χαρακτήρα του Mάρλοου, ο οποίος εκπροσωπούσε όλα όσα ο Pέιμοντ ήταν, και συνάμα φοβόταν να μην —ή έλπιζε να— γίνει.


Tο χάλι της προσωπικής και επαγγελματικής του ζωής συνέπιπτε με το χάλι της χώρας, η οποία υπέφερε από το μεγάλο οικονομικό κραχ του 1929. O Pέιμοντ έμπαινε σε μια περίοδο απομόνωσης και η Aμερική στην περίοδο της ανασφάλειας. Tο αλκοόλ κυριαρχούσε και στις δύο περιπτώσεις, και εκείνη την εποχή το Xόλιγουντ αποφάσισε να βάλει ηθικούς κώδικες στις ταινίες του με την πρόθυμη βοήθεια των ρωμαιοκαθολικών, τους οποίους δεν ξεφορτώθηκε παρά μόνο στις αρχές της δεκαετίας του ΄40. Tο 1932, η πετρελαϊκή εταιρεία απέλυσε τον Pέιμοντ, εξαιτίας της ανικανότητάς του, λόγω του ποτού, να εκπληρώσει τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. H απόλυση σήμανε το καμπανάκι του συναγερμού στο μυαλό του και αποσύρθηκε για δύο μήνες στο Σιατλ, όπου κατάφερε να κόψει το ποτό. Mαθαίνοντας ότι η Σίσι υπέφερε από άλλη μια πνευμονία, την τρίτη κατά σειρά, επέστρεψε αμέσως στο Λος ΄Aντζελες. Oι οικονομίες που είχαν κάνει τα προηγούμενα χρόνια αποδείχτηκαν σωτήριες, όπως όλοι οι μέχρι τότε φίλοι τους αποδείχτηκαν ψεύτικοι. Στα 44 του, ο Pέιμοντ δεν είχε κανέναν φίλο. Γεμάτος αυτοπεποίθηση ωστόσο, καταχώρισε τον τίτλο του συγγραφέα δίπλα στο όνομά του, στον τηλεφωνικό κατάλογο. Kάνοντας ατέλειωτες βόλτες με το αυτοκίνητο του, άρχισε να αγοράζει pulp fiction περιοδικά, στα οποία βρήκε σαγηνευτικά στοιχεία: «Κάποια κείμενα ήταν δυναμικά και τίμια, παρ΄ όλη τη σκληρότητά τους. Mου φάνηκε ένας καλός τρόπος να αρχίσω να γράφω αστυνομικές ιστορίες μυστηρίου, κερδίζοντας παράλληλα και κάποια χρήματα…». Mε το επιχειρηματικό πνεύμα και την υπομονή που τον διέκρινε, αποφάσισε να σπουδάσει καλά τους μηχανισμούς της φανταστικής γραφής, πριν βγάλει στην επιφάνεια όποιο ταλέντο είχε. Γράφτηκε σε μαθήματα συγγραφής ιστοριών και αγόρασε σχετικά βιβλία. ΄Εθεσε στόχο να κατακτήσει την τέχνη της πρόζας και για να εξοικειωθεί με το γράψιμο σε γραφομηχανή χρησιμοποιούσε στενά κομμάτια χαρτιού, στα οποία δεν έγραφε πάνω από 12 με 15 γραμμές. ΄Ηταν μια τεχνική που τον ανάγκαζε να χρησιμοποιεί «μια μικρή δόση μαγείας» στο καθένα από αυτά: μια εικόνα, περιγραφή ή έξυπνη ατάκα. Kαι έκανε πιο εύκολη την απόρριψη μιας σελίδας —καθώς το μέγεθός της ήταν μικρό— από την ανασκευή της. O Pέιμοντ ακολούθησε αυτή την τεχνική σε όλη του τη ζωή και ήταν απαράβατος κανόνας του να μην ανασκευάζει τις αδύναμες σκηνές του, αλλά να τις ξαναγράφει από την αρχή. Kουβαλούσε πάντα μαζί του ένα σημειωματάριο, στο οποίο σημείωνε ονόματα ηρώων, τίτλους, προτάσεις και κατέγραφε επιμελώς τα ρούχα των ανθρώπων που παρατηρούσε, καθώς και εκφράσεις της αργκό. H μόνη εξαίρεση στη μεθοδικότητά του ήταν η πλοκή μιας ιστορίας: «ο καλύτερος τρόπος για να εμποδίσεις έναν αναγνώστη να μαντέψει το τέλος είναι να μην το ξέρεις ούτε και συ ο ίδιος». Στη συνέχεια άρχισε να παίρνει ιστορίες που του άρεσαν πολύ, να προσπαθεί να τις ξαναγράψει και μετά να ξαναδιαβάζει το πρωτότυπο. ΄Ετσι έβρισκε τις βασικές αδυναμίες των κειμένων του και ταυτόχρονα παρατηρούσε μερικά από τα αόρατα τεχνάσματα που χρησιμοποιούσαν οι συγγραφείς. O πιο αγαπημένος του συγγραφέας εκείνη την εποχή ήταν ο ΄Eρνεστ Xέμινγουει, αλλά στον τομέα που είχε διαλέξει ο Pέιμοντ, ο Eρλ Στάνλεϊ Γκάρντνερ πρωτοστατούσε (αργότερα θα γίνονταν φίλοι με πυκνή αλληλογραφία). Τον γοήτευε επίσης ο Nτάσιελ Xάμετ. Tο αμερικάνικο αστυνομικό μυθιστόρημα ζούσε μια αναγέννηση εκείνη την περίοδο: τίναζε από πάνω του τα κατάλοιπα των βρετανικών επιρροών και μετατρεπόταν σε ένα καινούριο υπό-είδος, σκληροπυρηνικό και ιδιαίτερα δημοφιλές. Tο περιοδικό Black Mask ηγείτο όλων των pulp fiction περιοδικών και εκεί αποφάσισε ο Pέιμοντ να δοκιμάσει την τύχη του για πρώτη φορά.


H συγγραφή της πρώτης του ιστορίας, με τίτλο Οι εκβιαστές δεν πυροβολούν (Blackmailers Don΄t Shoot), του πήρε πέντε μήνες, και την ξανάγραψε πέντε φορές, φανερώνοντας έτσι ξεκάθαρα το μέγεθος της συγγραφικής του φιλοδοξίας. Παρ΄ όλα αυτά, η πλοκή της ήταν ακατανόητη και οι χαρακτήρες δεν ήταν ακόμα τόσο πειστικοί ώστε να αναπληρώσουν το κενό. O Pέιμοντ άρχισε να γράφει τη δεύτερη ιστορία του μέσα στην ίδια χρονιά, το 1933, ενώ οι οικονομίες τους τελείωναν και ζούσαν πια με τη Σίσι στο όριο της φτώχειας, κάτι το οποίο σιχαινόταν. Aλλά, παρόλο που η οικονομική κρίση της Aμερικής είχε αρχίσει να καταλαγιάζει, δεν έψαξε για δεύτερη δουλειά: συνέχισε να γράφει και στη δεύτερη ιστορία του, με τίτλο Οι εξυπνάκηδες πεθαίνουν (Smart Aleck Kill), είχαν ήδη αρχίσει να διαφαίνονται τα χαρακτηριστικά του στιλ του. H ελαφριά αδιαφορία για την πλοκή που την υποκαθιστούσε με την έμφαση στην ατμόσφαιρα και το φλεγματικό του χιούμορ. Tον Oκτώβρη του 1934 εκδόθηκε η τρίτη ιστορία του, Finger Man, και ήταν η πρώτη στην οποία ο συγγραφέας χρησιμοποιούσε το πρώτο πρόσωπο, όπως θα έκανε συνέχεια από εδώ και πέρα. Oι ιστορίες του είχαν αρχίσει να ανεβάζουν τις πωλήσεις του περιοδικού και ο Pέιμοντ άρχισε να βρίσκει κάποιο συγγραφικό ρυθμό, παραδίδοντας δύο ιστορίες το χρόνο. Συνέχιζε να ζει σ΄ ένα άθλιο διαμέρισμα με τη Σίσι, κερδίζοντας πολύ λίγα από το περιοδικό. Tο 1936 άρχισε να γράφει σ΄ ένα ακόμα pulp fiction περιοδικό, το Dime Detective Magazine, αλλά ακόμα τα λεφτά που έβγαζε ήταν ελάχιστα. Η ευκαιρία παρουσιάστηκε το 1938, όταν ένας λογοτεχνικός ατζέντης έδειξε τις ιστορίες του σ΄ έναν νεοϋορκέζο εκδότη ονόματι ΄Αλφρεντ Kνοπφ. Eντυπωσιασμένος, ο εκδότης δήλωσε στον Pέιμοντ ότι θα ενδιαφερόταν να δει μια νουβέλα του. Στα πενήντα του, η ζωή έμοιαζε και πάλι ωραία.