Βενεζουέλα: Μάχη με τον χρόνο για τον απεγκλωβισμό ανθρώπων – Τι λένε στον FLASH Έλληνες του Καράκας

Σχεδόν δύο 24ωρα μετά τους φονικούς σεισμούς στη Βενεζουέλα, που ισοπέδωσαν ολόκληρες περιοχές, με τους εκατοντάδες νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες και δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους, η χώρα μετρά τις πληγές της.

Η μεγαλύτερη καταστροφή σημειώθηκε στην περιοχή Λα Γκουάιρα καθώς ακόμα και νεόκτιστα κτήρια ισοπεδώθηκαν μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα από τα Ρίχτερ και πολλοί εγκλωβίστηκαν μέσα σε αυτά προτού ακόμη προλάβουν να αντιδράσουν.

Οι Αρχές με τη συνδρομή ξένων σωστικών συνεργείων, που έφτασαν στις κατεστραμμένες περιοχές, συνεχίζουν αδιάκοπα να αναζητούν επιζώντες μέσα στα ερείπια.

Την ίδια ώρα, πέντε Έλληνες που ζουν στο Καράκας και βίωσαν τον εφιάλτη των ισχυρών δονήσεων, μιλούν στον FLASH και περιγράφουν τις δραματικές στιγμές που έζησαν τα πρώτα λεπτά του σεισμού αλλά και το χάος που επικρατεί σήμερα στη χώρα.

Άννα Μαρία Μπυράκη: «Μόλις άρχισε η γη να σείεται, ξεκινήσαμε να προσευχόμαστε»

«Από θαύμα δεν ισοπεδώθηκε η πολυκατοικία που μένω. Όμως, κατέρρευσαν πολλά διαμερίσματα, γκρεμίστηκαν ολόκληροι τοίχοι. Μπορεί να είμαστε ζωντανοί αλλά χάσαμε τα πάντα. Εγώ την ώρα του σεισμού ήμουν μέσα σε μία εκκλησία μαζί με φίλους. Μόλις άρχισε η γη να σείεται, ξεκινήσαμε να προσευχόμαστε μεγάλοι και μικροί. Τα παιδιά που ήταν μαζί μας κόλλησαν πάνω στους γονείς τους, έκλαιγαν και ούρλιαζαν.

Στο δεύτερο σεισμό βλέπαμε το κτήριο να κουνιέται λες και ήταν φτιαγμένο από χαρτί. Μόλις σταμάτησε κι αυτός ο σεισμός, βγήκαμε στον προαύλιο χώρο και εκεί άρχισαν να καταφτάνουν κι άλλοι για λόγους ασφαλείας. Έχουν πεθάνει πολλοί, άλλοι είναι εγκλωβισμένοι στα συντρίμμια, ακούμε τις φωνές τους και δεν μπορούμε να τους βγάλουμε από αυτά».

Θεόδωρος Μαραγγελής (Πρ. Ελληνικής Κοινότητας Καράκας): «Προσφέρουμε ανθρωπιστική βοήθεια σε όσους έχασαν τα πάντα»

«Ζούμε μια τραγωδία. Ως εκ θαύματος, κανένας Έλληνας δεν έπαθε κακό ούτε εγκλωβίστηκε κάποιος από την Κοινότητα στα συντρίμμια. Αλλά το κακό έγινε για όλους.

Πολλοί εγκλωβίστηκαν προτού αντιδράσουν, άλλοι την ώρα που έτρεχαν να σωθούν, όπως μία φίλη μας η οποία βοήθησε τα παιδιά της να βγουν έξω από το κτήριο που ζούσαν αλλά εκείνη δυστυχώς δεν πρόλαβε γιατί έπεσε πάνω της το ταβάνι και την πλάκωσε. Πέθανε σχεδόν ακαριαία. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ιστορίες.

Εμείς ως Κοινότητα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παράσχουμε ανθρωπιστική βοήθεια σε όσους έχασαν τα πάντα. Σε πολλές συνοικίες ακόμα δεν υπάρχει ούτε νερό, ούτε φως, ούτε μία σκηνή για να κοιμηθούν όσοι είναι άστεγοι. Δυστυχώς, η Βενεζουέλα δεν είναι προετοιμασμένη για έναν μεγάλο σεισμό ενώ δεν υπάρχει κανένα οργανωμένο σύστημα για να ανταπεξέλθει σε τέτοιες καταστάσεις».

Μαρία Εξηνταβελώνη: «Είδαμε δίπλα μας νεκρούς από τους σεισμούς»

«Την ώρα του σεισμού ήμουν στη Βαλένσια ενώ ο σύζυγός μου και τα παιδιά μας ήταν σε μία περιοχή μόλις 10 λεπτά από το επίκεντρο του σεισμού. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι είμαστε όλοι καλά.

Χιλιάδες άνθρωποι είναι στους δρόμους. Κι εμείς έξω μείναμε την πρώτη νύχτα όχι μόνο γιατί είχαμε πολλές ζημιές στο σπίτι αλλά και από το φόβο μας. Δεν έχουμε κλείσει μάτι από όσα συμβαίνουν γύρω μας αλλά και εξαιτίας της τραγωδίας που ζούμε.

Είδαμε δίπλα μας νεκρούς, όλοι κλαίνε συνέχεια γιατί έχουν έναν δικό τους κάτω από τα κτήρια που ισοπεδώθηκαν. Τα δικά μας σωστικά συνεργεία αν και ήρθαν από την αρχή, δεν έχουν τον κατάλληλο εξοπλισμό».

Γιώργος Μπαλάς: «Σκάβουν με τα χέρια στα συντρίμμια για να βρουν τις οικογένειές τους»

«Την ώρα του σεισμού ήμουν στο σπίτι ενώ ο γιος μου και η οικογένεια του είχαν πάει να δουν έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Μόλις κατάφερα να μιλήσω μαζί τους, η επικοινωνία χάθηκε. Δεν ήξερα τι ακολούθησε μετά από αυτό γιατί ζούμε σε μία σεισμογενής περιοχή που οι κάτοικοι εδώ έχουν να θυμούνται και άλλους ισχυρούς σεισμούς.

Υπάρχουν πολλοί νεκροί και πολλοί αγνοούμενοι ειδικά στην Λα Γκουάιρα που είναι και το αεροδρόμιο το οποίο έχει υποστεί μεγάλες ζημιές. Στη γύρω περιοχή, υπάρχουν τουλάχιστον 42 πολυκατοικίες που ισοπεδώθηκαν. Η κάθε μία από αυτές είχαν από 20 ορόφους. Με τα χέρια σκάβουν οι άνθρωποι για να βρουν τις οικογένειές τους».

Ευάγγελος Ζαπάτας (ιερέας): «Ο αριθμός των νεκρών μεγαλώνει, μόνο θλίψη υπάρχει εδώ πέρα»

«Είδαμε το κτήριο της Κοινότητας να κουνιέται όπως οι κούνιες της παιδικής χαράς. Ευτυχώς το κτήριο μας, άντεξε. Μετά τους σεισμούς ήρθαν εδώ πολλοί Έλληνες για να είμαστε όλοι μαζί. Ακόμα δεν γνωρίζαμε αν αγνοούνταν κάποιος από εμάς. Υπήρχε φόβος από την ένταση του σεισμού αλλά και σοκ από αυτό που θα ακολουθούσε.

Η Πρεσβυτέρα είναι νοσηλεύτρια και βρίσκεται ήδη στη Λα Γκουάιρα που έχουμε και τους περισσότερους τραυματίες. Συγκεντρώνουμε τρόφιμα, σκηνές και ότι άλλο χρειάζεται για να βοηθήσουμε τον κόσμο που μέσα σε μια στιγμή έχασε τα πάντα. Ο αριθμός των νεκρών μεγαλώνει καθώς περνά η ώρα και αυτό μας τρομάζει περισσότερο και από τους σεισμούς. Μόνο θλίψη υπάρχει εδώ πέρα».