Τελικά, η Namco τείνει να καθιερώσει μια άτυπη παράδοση που λέει ότι κονσόλα της Sony χωρίς παιχνίδι της σειράς Ace Combat δεν γίνεται. Η πρώτη εταιρεία, λοιπόν, κάνει και πάλι σαφή την παρουσία της στο χώρο των παιχνιδιών δράσης και αερομαχιών στο PS2, με το Ace Combat 4: Distant Thunder, έναν τίτλο που θα γοητεύσει όχι μόνο τους φίλους της σειράς, αλλά και όσους ψάχνουν για έναν κορυφαίο, αυτήν τη στιγμή, ανάλογο τίτλο.
Καλό είναι, από την αρχή αυτού του άρθρου, ''να εξηγούμαστε, για να μην παρεξηγούμαστε'': Εάν ψάχνετε για έναν ''καθαρόαιμο'' εξομοιωτή πτήσεων και πολεμικών αναμετρήσεων, τότε πιθανό είναι να μην βρείτε τη ''γιατρειά'' σε αυτόν τον τίτλο. Το Ace Combat 4, όπως και τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, είναι μεν εξομοιωτής, αλλά με σαφή προσανατολισμό στη δράση και στις έντονες αερομαχίες με εμπλοκές επίγειων και εναέριων στόχων. Ξεχάστε τις πολύπλοκες διαδικασίες προσγείωσης και απογείωσης (ναι μεν υπάρχουν κι εδώ, αλλά μπορείτε να τις αποφύγετε με το πάτημα ενός κουμπιού στο χειριστήριο), τα δεκάδες πλήκτρα και τις αμέτρητες λειτουργίες και ενδείξεις που πρέπει να έχετε στο νου σας. Δράση και μόνο δράση, είναι η συνταγή του τίτλου.
Για άλλη μια φορά, ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός αρχάριου πιλότου πολεμικών αεροσκαφών, ο οποίος πρέπει να ''βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά'', καθώς η (φανταστική) πατρίδα του δέχεται την εισβολή των εχθρών. Ξεκινώντας με ένα μαχητικό F-4, ο παίκτης-πιλότος θα πρέπει, μέσα από μια σειρά αποστολών, να κατατροπώσει τους αντιπάλους του.
Η λέξη ποικιλία είναι αυτό που χαρακτηρίζει τις αποστολές που αναλαμβάνει ο παίκτης, ο οποίος εκτός από τις ''τυπικές'' αποστολές εξουδετέρωσης δύσκολων επίγειων και εναέριων στόχων, θα αναλάβει ακόμα τη συνοδεία ενός πολιτικού αεροσκάφους, την εξουδετέρωση βαλλιστικών πυραύλων, πριν αυτοί χτυπήσουν κατοικημένες περιοχές, καθώς και την υποστήριξη φίλιων αποβατικών δυνάμεων, για να αναφέρουμε μερικές.
Μετά από κάθε νικηφόρα αποστολή, επιβραβεύεται με ένα χρηματικό ποσό που του επιτρέπει να αγοράσει περισσότερα και καλύτερα αεροσκάφη (από A-10 και F-16, μέχρι F-22 και Su37). Ενα καινούργιο, για τη σειρά Ace Combat, στοιχείο που εμφανίζεται στο παιχνίδι, είναι ότι κάθε αεροπλάνο έχει τη δυνατότητα να εξοπλιστεί με επιπλέον οπλικά συστήματα (που διαφέρουν από το βασικό οπλισμό), η τιμή των οποίων μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι ''τσουχτερή'', κρίνονται, όμως, αναγκαία για τη διεκπεραίωση μιας αποστολής. Αυτό το στοιχείο, με τη σειρά του, έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί ο παίκτης να κρατήσει στη συλλογή του όλα τα μαχητικά αεροπλάνα, αλλά να πουλάει τα παλαιότερα για να αποκτήσει τα νεότερα (και καλύτερα) – μικρό το κακό, βέβαια.
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα Ace Combat, το Distant Thunder δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει τον παίκτη με την προβολή σκηνών βίντεο ανάμεσα στις αποστολές. Αντίθετα, οι προγραμματιστές είχαν τη φαεινή ιδέα να αφήσουν την ιστορία του τίτλου να ξετυλιχθεί στα μάτια μας με τη χρήση στατικών, έγχρωμων σκίτσων που συνοδεύονται από την αφήγηση ενός τρίτου προσώπου. Το μελαγχολικό και μελοδραματικό ύφος της αφήγησης και της ιστορίας του παιχνιδιού μπορεί να ενοχλήσει κάποιους, αλλά σίγουρα αποτελεί μια αξιέπαινη προσπάθεια. Η παρουσίαση των στόχων (κοινώς briefing) πριν από κάθε αποστολή γίνεται με ένα εντυπωσιακό τρισδιάστατο πλέγμα, φτιαγμένο από σημεία-ψηφίδες, πάνω στο οποίο σχηματίζεται το ανάγλυφο του εδάφους και βρίσκονται διάσπαρτοι οι αντίπαλοι (οι προγραμματιστές της Namco, πάντως, ξέρουν να βάζουν τον παίκτη στο πολεμικό κλίμα του παιχνιδιού).
Η επιλογή του αεροσκάφους στην ανάλογη οθόνη γίνεται μέσα σε ένα υπόστεγο, στο οποίο παρουσιάζονται σε όλο τους το μεγαλείο τα 3D μοντέλα των αεροπλάνων. Η εντύπωση από τη στιγμή αυτή (η οποία θυμίζει περισσότερο σκηνή από ταινία, χάρη στα απίστευτα γραφικά των μαχητικών) εξανεμίζεται, δυστυχώς, γρήγορα, καθώς οι μεταλλικές ανταύγειες πάνω στο σκελετό των αεροπλάνων κάνουν εξαιρετικά δύσκολη την ανάγνωση των χαρακτηριστικών των σκαφών.
Με το που θα βρεθεί μέσα στο πιλοτήριο, ο παίκτης θα αρχίσει να αναρωτιέται για την ποιότητα των γραφικών του υπόλοιπου παιχνιδιού. Οι αμφιβολίες του κυριολεκτικά θα καταρριφθούν, μόλις ρίξει μια ματιά στο έδαφος.
Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι τόσο ρεαλιστικά, που κάποιος μπορεί να νομίσει ότι βλέπει έναν ακόμα ''Ατσαλένιο Αετό'' στην τηλεόραση! Οσο απίστευτη κι αν φαντάζει η δήλωση αυτή, η ποιότητα των γραφικών μπορεί να συγκριθεί (ειδικά στο replay, όπου η κάμερα μπορεί να αλλάξει αρκετές φορές) άνετα με κορυφαίους εξομοιωτές πτήσης του PC, όπως το Flight Simulator. Κάθε τύπος εδάφους έχει αναπαρασταθεί με μοναδική ακρίβεια και λεπτομέρεια. Το αστικό τοπίο μέσα στις πόλεις διακρίνεται από τα εκατοντάδες κτίρια (τα οποία σαφώς δεν θυμίζουν τα κουτιά των προηγούμενων τίτλων, ενώ είναι ''ντυμένα'' με τα κατάλληλα textures) και από τις μεταλλικές γέφυρες που ενώνουν τις όχθες των ποταμών που διέρχονται από κάθε πόλη. Οι έρημοι αποτελούνται με τη σειρά τους από ατέλειωτες εκτάσεις άμμου, ενώ η καταπράσινη εξοχή σε προκαλεί να την θαυμάσεις από ψηλά, καθώς τα χιλιάδες χωράφια δημιουργούν ένα πανέμορφο ψηφιδωτό (με μια τεράστια ποικιλία από textures) που σου αποσπά την προσοχή με κίνδυνο να καταρριφθείς από τους εχθρούς. Για τα βουνά δε (είτε αυτά είναι χιονοσκεπή, είτε όχι) δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να τα περιγράψει κάποιος: είναι σαν πραγματικά. Στις πιο προχωρημένες αποστολές, ο παίκτης θα βρεθεί να πετάει πάνω από τους ατελείωτους παγετώνες του Αρκτικού Κύκλου, θαυμάζοντάς από ψηλά.
Ο παίκτης μπορεί, επιτέλους, να απολαύσει τα ίχνη που αφήνουν οι πύραυλοί του στον αέρα, λίγο πριν βρουν το στόχο τους, ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει στα εξαιρετικά εφέ φωτισμού που χρησιμοποίησαν οι προγραμματιστές για να αναπαραστήσουν τις αντανακλάσεις του φωτός στον ουρανό αλλά και στην επιφάνεια της θάλασσας. (Στις αποστολές του Αρκτικού Κύκλου υπάρχει ακόμα και Πολικό Σέλας στον ουρανό)! Το εφέ της ομίχλης είναι επίσης σωστά δοσμένο.
Μοναδικό, ίσως, πρόσκομμα στα γραφικά αποτελούν οι εκρήξεις των αεροπλάνων (το ''χάλι'' τους είναι ευδιάκριτο στο replay), που μοιάζουν να προέρχονται από μια στατική εικόνα καρτουνίστικης έκρηξης. Αντίθετα, οι εκρήξεις κάποιων επίγειων στόχων, είναι πιο ''high-tech'' και χαρακτηρίζονται από το τυπικό εφέ της διαφάνειας. Αν και πάρα πολλοί θα σπεύσουν να σχολιάσουν την απαράδεκτη θολούρα των textures, όταν η πτήση γίνεται πολύ κοντά στο έδαφος, κατακρίνοντας παράλληλα τη μνήμη του Playstation 2, εμείς θα θυμίσουμε ότι το φαινόμενο αυτό είναι υπαρκτό και σε εξομοιωτές πτήσης του PC, εφοδιασμένους με αρκετά δυνατές κάρτες γραφικών. Το όλο πρόβλημα φαίνεται πως είναι συνδυασμός της ανεπαρκούς μνήμης, αλλά και των υπαρχόντων 3D engines που χρησιμοποιούνται στους εξομοιωτές. Θα πρέπει να περιμένουμε ακόμα μερικά χρόνια, μέχρις ότου το ανάγλυφο του εδάφους αποκτήσει αντικείμενα, δέντρα και κινούμενα οχήματα, αλλά αυτό δεν μειώνει στο ελάχιστο την αξία και το ρεαλισμό των γραφικών του Ace Combat 4.
Εάν αναρωτιέστε για την ποιότητα του ήχου, τότε καιρός να ησυχάσετε. Τα ροκ κομμάτια που σας συνοδεύουν στη διάρκεια των αποστολών, είναι ''άπαιχτα'' (το μόνο που τα ξεπερνά, κατά τον γράφοντα, είναι η απίστευτη κιθάρα που ακουγόταν στο πρώτο Ace Combat), ενώ η γεμάτη παλμό και ένταση εκφώνηση των πιλότων (ειδικά όταν σας κυνηγάει αντίπαλος) και το χαρακτηριστικό ''σπάσιμο'' του αέρα, όταν τα εχθρικά αεροσκάφη περνάνε ξυστά από το δικό σας, είναι σήματα κατατεθέντα του παιχνιδιού.
Οι βελτιώσεις, ωστόσο, σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, δεν υπάρχουν μόνο στα γραφικά. Εκτός από τη χρήση του δεύτερου αναλογικού μοχλού για την περιστροφή του οπτικού πεδίου του πιλότου, σημαντική προσθήκη αποτελεί η ύπαρξη ενός κουμπιού ζουμ, το οποίο επιτρέπει τον εντοπισμό ενός αντιπάλου στον ορίζοντα. Οι αερομαχίες γίνονται πλέον πιο επαγγελματικές, καθώς είναι δυνατός ο εντοπισμός ενός επικίνδυνου αντιπάλου στην ουρά και η εκτέλεση κατάλληλου ελιγμού – κάτι που στα προηγούμενα παιχνίδια γινόταν ''στα τυφλά''.
Ο έλεγχος των μαχητικών είναι ακόμα πιο βελτιωμένος, καθώς οι γνωστοί ελιγμοί γίνονται πιο εύκολα, ενώ το παιχνίδι είναι ''ελαστικό'' όσον αφορά το ''στολάρισμα'' του αεροσκάφους, το οποίο δεν πέφτει σαν βαρίδι, όταν η ταχύτητα μηδενιστεί (εξαρτάται βέβαια και από τον τύπο του μαχητικού).
Τα επιπλέον χαρακτηριστικά του παιχνιδιού κάνουν το Distant Thunder έναν ολοκληρωμένο, από κάθε πλευρά, τίτλο. Τι να πρωτοαναφέρει κανείς; Τα 4 επίπεδα δυσκολίας, που κυμαίνονται από το πραγματικά εύκολο για τους αρχάριους, μέχρι το προκλητικά δύσκολο (όχι όμως για τον γράφοντα!), ακόμα και για τους βετεράνους των προηγουμένων Ace Combat; Τις 4 εκπαιδευτικές αποστολές, που είναι αρκετές για να βάλουν στο πνεύμα του παιχνιδιού τον νεόφερτο; Το παιχνίδι δύο παικτών, που είναι πραγματικά απολαυστικό (χάρη στη βελτιωμένη δυνατότητα ελιγμών και το κουμπί ζουμ), για πρώτη φορά ίσως στη σειρά; Από όποια πλευρά και αν το δεις, το συμπέρασμα είναι ότι το Ace Combat 4: Distant Thunder δείχνει όχι μόνο τις δυνατότητες του Playstation 2, αλλά και το πόσο διασκεδαστικός μπορεί να είναι ένας τέτοιος τίτλος.