Η Midway είναι αναμφισβήτητα μια εταιρεία που ξέρει να φτιάχνει διασκεδαστικούς arcade τίτλους. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι όλοι οι τίτλοι της χαρακτηρίζονται από μακροβιότητα ή ότι οι μεταφορές τους στις κονσόλες είναι εξίσου επιτυχημένες. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί και το Arctic Thunder της προαναφερθείσης εταιρείας.
Οι τακτικοί ''θαμώνες'' των Arcades (των γνωστών ουφάδικων) θα γνωρίζουν σίγουρα τον τίτλο αυτό, όπως επίσης και τον προηγούμενο, το Hydro Thunder, από τον οποίο έχει σαφείς επιρροές το Arctic Thunder. Πρόκειται για ένα παιχνίδι αγώνων επάνω σε snowmobiles, το οποίο, αν και εκ πρώτης όψεως διασκεδαστικό, ξεφτίζει μέσα σε λίγα μόλις λεπτά από τη στιγμή που ο παίκτης αρχίσει να ασχολείται μαζί του.
Φανταστείτε, λοιπόν, ένα παιχνίδι στο στυλ του Road Rash (για όσους δεν ξέρουν: αγώνες με μοτοσικλέτες, όπου οι αναβάτες μπορούν να κλωτσούν και να γρονθοκοπούν τους αντιπάλους τους), προσθέστε μερικά ''φαντεζί'' όπλα (υπό μορφή πυραύλων, ενεργειακών ασπίδων κ.ά.), οχήματα με απίστευτες ταχύτητες και επιταχύνσεις που παραβιάζουν αρκετούς νόμους της φυσικής (σε ένα παιχνίδι που υποτίθεται ότι σέβεται τους τελευταίους) και μερικούς δύσκολους αντιπάλους, και έχετε μια ιδέα περί τίνος πρόκειται.
Η ''ψυχρολουσία'' που δέχεται ο παίκτης, ξεκινά από τα γραφικά, τα οποία θυμίζουν περισσότερο κάποια κακογραμμένα παιχνίδια του Nintendo 64, παρά Playstation 2. Ασάφεια στα χρώματα, φτωχά και θολά textures, μικρός αριθμός πολυγώνων, αρκετά ''σκαμπανεβάσματα'' στους ρυθμούς ανανέωσης της οθόνης (ιδιαίτερα όταν εμφανίζονται πολλοί διαγωνιζόμενοι ταυτόχρονα στην οθόνη) και πάει λέγοντας. Η απίστευτα μεγάλη ταχύτητα των οχημάτων συντελεί στην ταχύτατη εναλλαγή των περιβαλλόντων αντικειμένων και των εξωτερικών χώρων. Τελικό αποτέλεσμα; Ενας ''αχταρμάς'' από αντικείμενα, όπλα και χαρακτήρες δυσκολεύει το έργο του παίκτη, ο οποίος αδυνατεί μερικές φορές να δει πού πηγαίνει και τι τον περιμένει. Το μόνο θετικό που μπορεί να δει κανείς, είναι η φαντασία των προγραμματιστών στο στήσιμο μερικών επιπέδων.
Οπως ειπώθηκε στην αρχή, το παιχνίδι φαίνεται πως αντιγράφει το Road Rash, αφού οι συμμετέχοντες στο Arctic Thunder μπορούν να γρονθοκοπήσουν τους αντιπάλους τους… εάν προλάβουν! Τα όπλα βρίσκονται διασκορπισμένα σε κάθε πίστα, σε τέτοιες ποσότητες, που νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο πεδίο μάχης. Αποτέλεσμα αυτού; Ο παίκτης δέχεται με αστραπιαίους ρυθμούς τα πυρά των αντιπάλων (την πλειοψηφία των πυρών τουλάχιστον) και η παραμικρή σπιθαμή στην κατάταξη που κερδίζει ο παίκτης με ιδρώτα, χάνεται εν ριπή οφθαλμού και δημιουργεί στον τελευταίο μεγαλύτερο εκνευρισμό ακόμα κι από την εποχή του Cruis' n 'USA. Υπάρχουν δύσκολα παιχνίδια, αλλά αυτό είναι το κάτι άλλο!
Η κατάσταση δεν δείχνει να διορθώνεται στο παιχνίδι δύο παικτών, όπου το Arctic Thunder προσπαθεί να μιμηθεί το Twisted Metal, με αγώνες σε κλειστές πίστες. Δυστυχώς, αποτυγχάνει και εδώ. Χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια από πλευράς παικτών για να αποκομίσουν κάποια ίχνη διασκέδασης από τον τίτλο αυτό, καθώς η διάρκειά του τον χαρακτηρίζει μάλλον ως '' παιχνίδι-πασατέμπο''.