Κατά τη διάρκεια ενός τυπικού πρωινού στη Φιλαδέλφεια, πέντε άγνωστοι μπαίνουν στο ασανσέρ ενός κτιρίου γραφείων, το οποίο παθαίνει βλάβη και ακινητοποιείται. Η αρχική δυσφορία των πέντε επιβατών του ασανσέρ αντικαθίσταται γρήγορα με καχυποψία και τρόμο όταν συνειδητοποιούν ότι ανάμεσά τους υπάρχει κάτι που θέλει να τους βλάψει θανάσιμα. Κάτι, όχι απαραίτητα από αυτόν εδώ τον κόσμο…
ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ
Βασισμένο σε μια ιδέα του M. Night Shyamalan, η πρώτη ταινία μιας άτυπης τριλογίας τρόμου που θα ασχοληθεί με το μεταφυσικό στην καθημερινή αστική ζωή, το «Devil» φαίνεται πραγματικά λαχταριστό στο άκουσμά του, με την «χιτσκοκικής» αντίληψης περιορισμού του χώρου δράσης (όσο το επιτρέπουν οι εμπορικές συμβάσεις) σε ένα μικροσκοπικό ασανσέρ. Πράγματι, στο πρώτο μισό της ταινίας όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι αρκετά ενδιαφέρον και η υποψία ότι το μεταφυσικό κακό που βασανίζει τους πέντε αθώους(;) αγνώστους ίσως και να είναι ο Διάβολος αυτοπροσώπως ανεβάζει σημαντικά τις προσδοκίες. Μάλιστα, η σκηνοθεσία των σχετικά πρωτάρηδων αμερικανών αδερφών Dowdle (ο ένας έχει υπογράψει και το «Quarantine», την αναίσχυντη αντιγραφή του εκπληκτικού ισπανικού «[Rec]») βγαίνει αξιοπρεπώς ασπροπρόσωπη από τη δοκιμασία του στενού χώρου ή την παγίδα ανεξέλεγκτης υστερίας από την πρωταγωνιστική πεντάδα. Το πρόβλημα έρχεται στην κορύφωση της ταινίας, εκεί όπου οι mainstream επιταγές του είδους προστάζουν επεξηγήσεις, και ακούει στο όνομα Shyamalan. Και αυτό γιατί ο ινδός σκηνοθέτης επιδεικνύει για μια ακόμη φορά το παιδιάστικο αισθητήριό του για τον μεταφυσικό τρόμο, εισάγοντας στην ταινία θρησκευτικά παραληρήματα περί Θεού, Διαβόλου συγχώρεσης και άφεσης αμαρτιών, σπάζοντας τον χρυσό κανόνα του είδους «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Εμείς, δεν του το συγχωρούμε κι ας… μας πάρει ο Διάβολος.
Σκηνοθεσία: Drew Dowdle & John Erick Dowdle
Παίζουν: Chris Messina, Logan Marshall-Green, Jenny O’Hara, Bojana Novakovic, Bokeem Woodbine, Geoffrey Arend














