Λένε πως οι συνέπειες του χρόνου είναι ευεργετικές μόνο για το κρασί και το ουΐσκυ. Όσο περισσότερος περνά, τόσο καλύτερα γίνονται. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον παραπάνω κανόνα. Μία από αυτές είναι κι εκείνη που ακούει στο όνομα «Ζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα». Ο Βραζιλιάνος με τα πολλά προσωνύμια και τις σαφώς περισσότερες ποδοσφαιρικές αρετές, συμπληρώνει σήμερα 33 χρόνια ζωής (4/2/1972) και -σε αντίθεση με την φυσιολογική σε παρόμοιες περιπτώσεις εξέλιξη- αποδεικνύει στην πράξη πως οι άλλοι μεγαλώνουν ενώ εκείνος απλά ωριμάζει… Κι αν κάποιοι κακεντρεχείς υποστηρίξουν πως ο Ζιοβάνι «ζορίζεται» φέτος γιατί το καλοκαίρι λήγει το συμβόλαιό του, παίρνουν αυτόματα την απάντηση από τις επιδόσείς του την περυσινή σεζόν. Όταν δηλαδή αναδείχθηκε «αρχικανονιέρης» του πρωταθλήματος, για πρώτη μάλιστα φορά με τη φανέλα του Ολυμπιακού, αποτελώντας τον MVP των «ερυθρολεύκων» έστω κι αν αυτή η πολύ καλή προσωπική του σεζόν συνδυάστηκε με την πρώτη «στείρα», από πλευράς τίτλων, για τον σύλλογο.


Το καλοκαίρι του 1999 έχει ήδη μείνει αξέχαστο, και θα διατηρηθεί ως τέτοιο για πολλές δεκαετίες, στο μυαλό όλων όσοι αγαπούν τον Ολυμπιακό και λατρεύουν το θεαματικό ποδόσφαιρο. Ήταν το καλοκαίρι που ο «Ζιο», στην εξαιρετική ηλικία των 27 ετών, άφηνε την Βαρκελώνη και την Μπαρτσελόνα για τον Πειραιά και τους «ερυθρόλευκους». Ήταν το καλοκαίρι που ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε, απλά, μία ακόμη από τις πολλές σπουδαίες μετεγγραφές που αρέσκεται να κάνει ανεβάζοντας κατακόρυφα τον πήχυ των φιλοδοξιών. Δείχνοντας δηλαδή έναν δρόμο που, δυστυχώς, κανείς μέχρι τώρα δεν ακολούθησε στον ελληνικό χώρο.


Οι συστάσεις για τον Βραζιλιάνο «μάγο» είναι το λιγότερο περιττές. Δύο πρωταθλήματα (1998, 1999), ένα Κύπελλο (1998), ένα σούπερ Καπ (1997) Ισπανίας, ένα ευρωπαϊκό σούπερ Καπ (1997), όλα με την Μπαρτσελόνα, και ένα Κόπα Αμέρικα (1997) με την Εθνική Βραζιλίας και γκολ, πολλά γκολ, ήταν το… φτωχό βιογραφικό με το οποίο ήρθε στον Πειραιά. Έχοντας «καλομάθει» στη… συλλογή τίτλων, ο Ζιοβανι δεν μπόρεσε να κόψει μια τόσο ωραία συνήθεια. Πήρε τέσσερα (2000,01,02,03) πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό και βοήθησε τα μέγιστα για την επίτευξη του ιστορικού ρεκόρ με την κατάκτηση των εφτά συνεχόμενων τίτλων.


Το κουβάρι της ποδοσφαιρικής ιστορίας του Βραζιλιάνου άσου άρχισε να ξετυλίγεται την περίοδο 1990/91 με τη φανέλα της Τάκα Λουζ. Έχοντας μηδέν συμμετοχές και μηδέν γκολ, ο «Ζιο» άλλαξε ομάδα την επόμενη σεζόν και τα επόμενα δύο χρόνια (1991-93) αγωνίστηκε με την Τούνο Λούσο. Την πρώτη δεν πήρε ευκαιρίες (0 συμ. 0 γκολ.) αλλά τη δεύτερη έδειξε πως είναι φτιαγμένος από ξεχωριστή ποδοσφαιρική «πάστα» και για μεγάλα πράγματα. Σε 30 ματς σκοράρει 24 φορές και τραβάει ολα τα βλέμματα πάνω του. Μεταξύ αυτών και των υπευθύνων της ομάδας, Ρέμο, οι οποίοι τον εντάσσουν άμεσα στο δυναμικό τους. Σε 15 αγώνες (1993/94) που προλαβαίνει να παίξει στη μισή χρονιά, ο «Ζιο» πετυχαίνει 5 γκολ. Μισή γιατί μετά μετεγγράφεται στην Παϊσαντού όπου αγωνίζεται σε άλλα 12 ματς και πετυχαίνει 6 γκολ. Το καλοκαίρι υπάρχει νέα αλλαγή στην καριέρα του. Η Σάο Καρλένσε (1994/95) αποτελεί τον επόμενο ποδοσφαιρικό του σταθμό αλλά όχι και από τους καλύτερους αφού στο πρώτο μισό της σεζόν δεν αγωνίζεται καθόλου και στο υπόλοιπο αποχωρεί για να κάνει το τεράστιο άλμα. Φοράει τη φανέλα της Σάντος και από το ξεκίνημα δείχνει και πάλι την αξία του (18 συμ. 8 γκολ στο υπόλοιπο της σεζόν 94/95) «αναγκάζοντας» τον μεγάλο Πελέ να τον χρίσει διάδοχό του! Την επόμενη χρονιά (19 συμ. 25 γκολ) οι επιδόσεις του είναι πραγματικά αξιοθαύμαστες και το όνομά του ξεφεύγει από τα όρια της πατρίδας του και φτάνει μέχρι την Ισπανία και την Βαρκελώνη. Η Μπαρτσελόνα τον… αρπάζει και άπαντες βλέπουν πως μόνο καλά έκαναν με την «κίνηση» αυτή. Τον πρώτο χρόνο (1996/97) ο Ζιοβάνι αγωνίζεται σε 30 ματς σκοράροντας 7 γκολ ενώ τον δεύτερο (1997/98) σε 27 και τα γκολ του ανέρχονται στα 11.


Όμως, δυστυχώς για εκείνον (και… ευτυχώς για τον Ολυμπιακό), οι διοικούντες την Μπαρτσελόνα εμπιστεύονται το τιμόνι στον ιδιόρρυθμο Ολλανδό προπονητή, Λουΐς Φαν Γκάαλ. Η δήλωσή του «πείτε μου σε ποιά θέση παίζει ο Ζιοβάνι και θα τον βάλω» έχει μείνει στην ιστορία ως «μνημείο» ποδοσφαιρικού ατοπήματος αλλά και ως η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής του Βραζιλιάνου. Τότε ήταν που ο 27χρονος, τότε, ποδοσφαιριστής ο οποίος είχε ήδη περιθωριοποιηθεί από τον Ολλανδό (σεζόν 1998/99, 12 συμ. 0 γκολ), κατάλαβε πως δεν έχει μέλλον στη Βαρκελώνη. Οι… κεραίες των ανθρώπων του Ολυμπιακού ήταν ανοιχτές και η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη. Το χέρι μπήκε πολύ βαθιά στην τσέπη και μία από τις μεγαλύτερες μετεγγραφές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν γεγονός.