Ο Ολυμπιακός έχει ξεπεράσει εδώ και πολλά χρόνια τα «πέτρινα χρόνια» του, αλλά αυτή η κατάρα που από πολλά ερυθρόλευκα στόματα ήταν η βασική αιτία – ανάμεσα φυσικά σε πολλές άλλες – για τις αποτυχίες εκείνης της περιόδου, έκανε σε μεγάλο βαθμό την εμφάνισή της σε αυτή τη φετινή πορεία της στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Τα λάθη υπήρξαν φυσικά και φέτος αλλά η εντύπωση που υπάρχει μετά τον αποκλεισμό και από το ΟΥΕΦΑ είναι ότι σε καμμία περίπτωση δεν άξιζε ας πούμε να βγεί φέτος τελευταίος στον όμιλο ο Ολυμπιακός όταν πέρσι ήταν τρίτος με χειρότερες εμφανίσεις ή τότε στην πρώτη χρονιά με τις πεντάρες.
Οι δικαιολογίες σε τέτοιες περιπτώσεις μοιάζουν πολλές φορές να μην έχουν κανένα νόημα αλλά εν προκειμένω η επίκληση της γκαντεμιάς για την αποτυχία δεν είναι τραβηγμένη. Από την ιστορία με την αναβολή της πρώτης αγωνιστικής, από τον τραυματισμό του Ζε Ελίας, από το γκολ στο Ριαθόρ στις καθυστερήσεις και βάλε, από το τρίτο γκολ της Λιλ στη Γαλλία που μέτρησε τελικά για το ΟΥΕΦΑ, από τη νίκη της Λα Κορούνια στο Μάντσεστερ, από το γκολ στο 80 στο ματς του Ολντ Τράφορντ, φτάσαμε στο αποκορύφωμα του αγώνα με την Ντεπορτίβο όταν το γκολ της ισοφάρισης μπήκε από ένα κόρνερ που δεν ήταν!
Εχουμε ξαναπεί ότι με τα αν δεν κέρδισε κανείς στο ποδόσφαιρο, αλλά στην φετινή περίπτωση του Ολυμπιακού αν σκεφτεί κανείς όλα αυτά που έγιναν για να μείνει η ομάδα έξω από την Ευρώπη μπορεί να βρει κάποια παρηγοριά.














