Οπως τονίζει ο διπλωματικός σύμβουλος του καγκελαρίου Σρέντερ, Μικάελ Στάινερ, είναι αναγκαίο να λειτουργήσει και πάλι αυτό που ο ίδιος αποκαλεί γαλλογερμανική μαγεία η οποία βασίζεται στην εξής απλή λογική : Όταν Γαλλία και Γερμανία συνεργάζονται αρμονικά και έχουν κοινή πολιτική και στρατηγική, οι υπόλοιποι 13 εταίροι σε γενικές γραμμές δεν παρεκκλίνουν από αυτή.
Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια για να τονωθεί η κουρασμένη γαλλογερμανική σχέση κατεβλήθη μόλις τον Ιανουάριο, οπότε ο γερμανός καγκελάριος Σρέντερ, ο γάλλος πρόεδρος Σιράκ και ο πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν είχαν ένα δείπνο εργασίας στο χωριό Μπλάσχάιμ, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Στρασβούργο, κατά το οποίο αναλώνοντας αρκετές μερίδες σουκρούτ δήλωσαν αποφασισμένοι να ξεχάσουν τα δυσάρεστα του παρελθόντος.
Αλλωστε η σουκρούτ ( κρέας και λουκάνικα με βραστό λάχανο) αποτελεί σημειολογικά το έδεσμα που συνδέει τις γευστικές προτιμήσεις γάλλων και γερμανών στην περιοχή της Αλσατίας και της Λορένης στη μεθόριο των δυο χωρών, όπου οι κάτοικοί της είναι δίγλωσσοι.
Στο γεύμα αυτό οι τρεις άνδρες έκαναν την πρώτη απόπειρα να ξεχάσουν αυτό που ο Σρέντερ χαρακτήρισε ως λάθη της ιστορίας και να ατενίσουν με αισιοδοξία και δυναμισμό το ευρωπαϊκό μέλλον. Συμφώνησαν μάλιστα να συναντώνται τακτικά- κάθε έξι εβδομάδες- προκειμένου να ανταλλάσσουν απόψεις για το θεσμικό μέλλον της Ενωσης και ειδικότερα για την αναθέρμανση των σχέσεων του άξονα Βερολίνου-Παρισίων.
Προηγήθηκαν βαρυσήμαντες δηλώσεις τόσο της γαλλικής όσο και της γερμανικής ηγεσίας. Χαρακτηριστική ήταν αυτή του Ζάκ Σιρακ στο λόγο που εκφώνησε στη Δρέσδη για την δέκατη επέτειο της γερμανικής ενοποίησης, την οποία χαρακτήρισε ως βήμα προς την περαιτέρω ευρωπαική ενοποίηση. Μια δήλωση που προκάλεσε αίσθηση, καθώς μεγάλη μερίδα γάλλων πολιτικών είχε δει το 1990 με κακό μάτι τον διπλασιασμό της Γερμανίας, φοβούμενοι την ανάπτυξη μιας ηγεμονιστικής τάσης του Βερολίνου.
Στη δική του ομιλία ο Γκέρχαρντ Σρέντερ έκανε λόγο για κοινή ευθύνη και κοινές προσπάθειες των δύο χωρών οι οποίες θα εξασφαλίσουν συναίνεση στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις της Ενωσης, εν όψει της εισδοχής επτά νέων μελών το 2004. Ακόμη, ο γερμανός καγκελάριος υπογράμμισε πώς αποτελεί κοινή ευθύνη των δυο χωρών η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Οπως, πάντως, προοιωνίζονται οι εξελίξεις, οι επικεφαλείς της διπλωματίας των δυο χωρών, ο γερμανός υπουργός εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ και ο γάλλος ομόλογός του Υμπέρ Βεντρίν θα χρειαστούν μεγάλη ευελιξία, εξυπνάδα, συμβιβαστική διάθεση και αρκετές ακόμη …σουκρούτ για να το επιτύχουν.
Το εξαιρετικά δύσκολο έργο για τη σύσφιξη των σχέσεων του γαλλογερμανικού άξονα έχουν αναλάβει ανώτατοι σύμβουλοι και κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Στη Γαλλία, επικεφαλής των σχέσεων του γαλλογερμανικού διδύμου βρίσκεται ο υπουργός ευρωπαϊκών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί. Ο 60χρονος πολιτικός έχει μακρά θητεία και θεωρείται βαθύς γνώστης του αντικειμένου, όπως και οι περισσότεροι σύμβουλοι του γαλλικού υπουργείου εξωτερικών, οι οποίοι τοποθετήθηκαν στη δεκαετία του 80 με το ευρωπαϊκό φλερτ Μιτεραν-Κόλ στο φόρτε του.
Στη Γερμανία, οι σύμβουλοί του Γκέρχαρντ Σρέντερ και του υπουργού εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ είναι νεότεροι από τους γάλλους συναδέλφους τους, δεν στερούνται, ωστόσο, πείρας και γνώσεων. Οι σημαντικότεροι σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης είναι ο 52χρονος Μικάελ Στάινερ: Βασικός σύμβουλος του καγκελαρίου επί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής, ο δικηγόρος από το Μόναχο έχει κάνει μεταπτυχιακά στο Ευρωπαικό Δίκαιο στο Παρίσι. Εξετάζει τις σημαντικότερες αναφορές και αναλύσεις που παραλαμβάνει από όλα τα διάφορα υπουργεία, εξάγει τα συμπεράσματά του και υποβάλλει τις προτάσεις του στον καγκελάριο.
Την βασική ομάδα συμπληρώνουν ο 48χρονος Ρέινχαρντ Σίλμπερμπέργκ επικεφαλής της ομάδας ευρωπαικής πολιτικής στην καγκελαρία και ένας από τους συντάκτες των Συνθηκών του Μάαστρχιτ και του Αμστερνταμ, καθώς και ι ο Αχλιμ Σμίλεν δεξί χέρι του Γιόσκα Φίσερ. Ο τελευταίος αναλαμβάνει τη διοργάνωση ανεπίσημων συναντήσεων μεταξύ του επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας και του γάλλου ομολόγου του Υμπέρ Βεντρίν.
Σήμερα, θα έλεγε κανείς ότι , το πρόβλημα στις σχέσεις του γαλλογερμανικού διδύμου εστιάζεται όχι στο γεγονός ότι υπάρχουν διαφωνίες , γιατί από μια διαφωνία ξεκινά η διαπραγμάτευση που θα οδηγήσει στη συμφωνία. Το πρόβλημα είναι η σιωπή, η απραγία, και η έλλειψη βούλησης. Πριν από σαράντα χρόνια ο στρατηγός Σάρλ ντε Γκόλ είχε πει: «Χωρίς αμφιβολία απαιτείται ένας νέος ορισμός των γαλλογερμανικών σχέσεων». Τέσσερις δεκαετίες μετά, η δήλωσή του φαντάζει επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε…













