 |
John Travolta |
|
Δεν ενδιαφέρομαι και πολύ για το μέλλον της παγκόσμιας ποπ. Ισως γιατί ποτέ δεν υπήρξε παγκόσμια! Αν το καλοσκεφτείς, μερικά μόνο κράτη που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού -για να μην λέμε δύο και μόνο αγγλόφωνα- παράγουν τον μεγαλύτερο όγκο της μουσικής του πλανήτη. Αμερική και Αγγλία συνθέτουν και όλοι οι υπόλοιποι εμείς ανατυπώνουμε. Το περίεργο αυτής της ποπ κουλτούρας είναι πως η ζωή μας θα ήταν αφόρητα δύσκολη χωρίς αυτά τα κομμάτια που μάθαμε να ακούμε και να χορεύουμε από
 |
The Beatles |
|
την παιδική μας ηλικία. Κι αυτό ισχύει, όχι μόνον για μας τους ευρωπαίους, αλλά και για τους υπόλοιπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Μέσα στις εργοστασιακές αλουμινοκατασκευές -μια και το CD είναι αλουμίνιο- θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται εξαγωγές τρισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο. Η εξαγωγή κουλτούρας και παιδείας γύρω από το Love me
do είναι τόσο μεγάλη και πλατιά, ώστε η εξάρτηση που δημιουργείται
Can' t get no satisfaction. Γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και πορευτήκαμε μέσα σε ένα πλαίσιο ιδεών και συμβόλων της ποπ κουλτούρας, που στην πραγματικότητα αν το καλοεξετάσεις εμφανίζονται εξαιρετικά
 |
Bill Haley |
|
στενές, στείρες και μονόχνοτες! Πάντα οι περισσότεροι από μας ξεκουρδιζόμασταν γύρω από το ροκ-ρολόι του Μπιλ Χάλεϊ. Pίξαμε πολλά κιλά ιδρώτα με την φανκ του Τζέϊμς Μπράουν, προσποιούμενοι
 |
U2 |
|
πως τάχα το κομμάτι «(-) μασίν» γράφτηκε για μας ή τον/την συνοδό μας. Κάναμε πολλές χορευτικές φιγούρες πάνω στα βήματα του Τζον Τραβόλτα. Ηλεκτριζόμασταν στους ροκ ήχους των Χου και των σημερινών διαδόχων τους των Γιου 2. Αλλά να, που φτάσαμε σήμερα; Ψάχνω πάντα για νέες αυτόφωτες προτάσεις των σημερινών νέων αστεριών της ποπ. Μάταια. Ψάχνω πάντα για έξυπνες λύσεις στο πεντάγραμμο της νέας …παγκόσμιας ποπ. Μια από τα ίδια, πάντα! Οι παρωπίδες που νόμιζα πως είχα γύρω από τη ματιά μου τόσα χρόνια, είναι αυτές που δεσμεύουν πριν από μένα τους ίδιους τους νέους ποπ δημιουργούς.
 |
James Brown |
|
Η δυτική παγκόσμια ποπ ισορροπεί μεταξύ, της απύθμενηςδίψας της για ανανέωση, με τη μόνιμη εξάρτηση της στο οικείο και προσφιλές! Τα τραγούδια που φτιάχνουν όλα τα εργαστήρια-στούντιο κάτω από την καθοδήγηση των κολοσσών της παγκόσμιας δισκογραφίας, πρέπει πρώτα να είναι διαφορετικά από τις προηγούμενες παρτίδες που κυκλοφόρησαν στην αγορά, έτσι ώστε να έλκουν την προσοχή των καταναλωτών αλλά ταυτόχρονα να μην είναι και τόσο… διαφορετικά, έτσι ώστε να μην κουράζουν το γούστο των ακροατών! Με λίγα λόγια, να είναι μεν καινούργια, αλλά να μην διαφέρουν και τόσο από… τα προηγούμενα δε! Αν προ(-)ουμε για τα καλά όλα αυτά τα 3λεπτα ποπ κομμάτια, θα δούμε απίστευτες ομοιότητες με τα παλαιότερα. Οι κριτικοί δίσκων πάντα σχεδόν στις εισαγωγές τους συνοδεύουν τα κείμενα τους με την απαραίτητη παρομοίωση. Ο τάδε θυμίζει λίγο αυτόν και λίγο τον άλλο, ή το κομμάτι αυτό δανείστηκε από την επιτυχία του 60 με τίτλο
Thieves like us…
Για να δούμε τις ομοιότητες των διαφορετικών κομματιών της ποπ θα πρέπει να πλησιάσουμε αυτό το είδος από κοντά. Το κάθε δένδρο διαφοροποιείται από τα άλλα όσο πλησιάζουμε στο δάσος! Για παράδειγμα: μη μου πείτε πως δεν έχετε εκνευριστεί με ξένους που σας έχουν …εκμυστηρευθεί πως όλη η ελληνική μουσική μοιάζει με την αραβική! H από την άλλη, δεν νομίζετε πως η μουσική που έπαιζαν σε όλα τα κινέζικα εστιατόρια που δειπνήσατε, ήταν ή ίδια και απαράλλαχτη; Είναι φυσικό για κάποιον που δεν έχει ιδέα από κλασσική μουσική, να νομίζει ότι ο Μπετόβεν και ο Σοστακόβιτς έχουν μεγάλες ομοιότητες με τον Μπέλα Μπάρτοκ! Προσωπικά, ακούγοντας όλα αυτά τα νέα γκρουπ της ραπ να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, αναρωτήθηκα πώς τα ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Οι ομοιότητες της λειτουργίας των αισθήσεων του ανθρώπου είναι εκπληκτικά όμοιες σε όλες τις γωνιές του πλανήτη.
 |
Ravi Shankar |
|
Την πρώτη φορά που πήγε ο μεγάλος Ινδός μουσικός Ραβί Σανκάρ στην Αγγλία, εμφανίστηκε στο ξακουστό Royal Albert Hall του Λονδίνου. Ενας φίλος μου και γνώστης της Ινδικής μουσικής, μου διηγήθηκε πως μετά από τα πρώτα πέντε λεπτά που έπαιξε ο μεγάλος μαέστρος το σιτάρ, καθισμένος σε ένα χαλί πάνω στη σκηνή, το κοινό χειροκροτούσε παθιασμένα για ένα ολόκληρο λεπτό. Ο ίδιος, όσο και να προσπάθησε να συγκρατήσει τα γέλια του, δεν το κατάφερε. Οταν αυτοί οι λίγοι συγκρατημένοι Βρετανοί απόρησαν νευριασμένοι με την συμπεριφορά του, «πώς τολμά και γελά τόσο δυνατά μέσα στον ναό της τέχνης;» η εξήγηση ήρθε αναπάντεχα! Ο ίδιος ο αρχιερέας της Ινδικής ράγκας από σκηνής τους πληροφόρησε με …αγγλικό τακτ «Sorry I haven' t started yet. I was only tuning up» (Συγχωρείστε με, δεν ξεκίνησα ακόμα το κονσέρτο μου, απλά κούρδιζα το όργανο μου).Στις αρχές της δεκαετίας του 80 κάποιος γνωστός μου ήταν φοιτητής στο Σικάγο. Πρώτος αυτός ένα καλοκαίρι μου περιέγραψε την τότε συνήθεια των νεαρών να κυκλοφορούν με τα τεράστια κασετόφωνα στον ώμο και να χορεύουν στους δρόμους το breakdance και την ραπ. «Ο ήχος της νέας αυτής soul ήταν η φυσική συνέχεια των ρυθμών της Αφρικής που οι πρόγονοι σκλαβωμένοι έφεραν στον Νέο Κόσμο». Η ελληνική παρέα του φίλου μου δεχόταν την ερμηνεία αυτή των εκπροσώπων της έγχρωμης φυλής και τα ντεσιμπέλ τους, όμως είχαν και όρια. Οι αντιρρήσεις τους άρχιζαν όταν οι καταπιεσμένοι γίνονταν καταπιεστές. Τα Σαββατοκύριακα, όταν η ελληνική παρέα του φίλου μου, αποσύρονταν στις όχθες της λίμνης για να ξεκουραστεί από τους εξοντωτικούς ρυθμούς της ζωής της πόλης τα πράγματα άλλαζαν. Τα κορμιά στην μικρή παραλία που είχε βρει η ελληνική παρέα το απόγευμα του Σαββάτου άραζαν το ένα δίπλα στο άλλο. Χειρότερα και από την παραλία της Βουλιαγμένης το καλοκαίρι, με 40 C! Το break dance σάρωνε εκείνη την περίοδο από τα μαγνητόφωνα. Τα dB έσπαγαν τα τύμπανα των Ελλήνων και τους κατέστρεφαν τα weekends .Οι λύσεις δεν μπορούσαν να είναι πολλές μια και οι αμερικάνοι δεν χαμήλωναν ποτέ την ένταση. Η παρέα του Οδυσσέα, την επόμενη κιόλας εβδομάδα, προμηθεύτηκε το μεγαλύτερο κασετόφωνο της αγοράς πηγαίνοντας στη γνωστή παραλία. Οταν οι ρυθμοί του περίφημου Grandmaster Flash άπλωναν στο τοπίο, πυροδοτήθηκε το …ελληνικό κανόνι! Ολα μαζί τα αμερικάνικα κασετόφωνα δεν μπορούσαν να περιορίσουν στο ελάχιστο τον καλαματιανό, το τσάμικο, ακόμα και αυτόν τον πυρρίχιο σκοπό που είχαν στο μεταξύ παρασύρει την ελληνική παρέα σε χορό! Η παραλία της λίμνης είχε αδειάσει μέσα σε 15 λεπτά. Η εμφάνιση της έθνικ στην αμερικανική ήπειρο είχε γίνει…
Η μουσική κάθε χώρας είναι εκεί που ήταν. Απλά εμείς
 |
Rod Stewart |
|
πρέπει να ταξιδέψουμε για να την συναντήσουμε. (Οχι αναγκαστικά δίπλα σε παραλία…) Να 'στε σίγουροι όμως, πως όταν αρχίσετε τα ταξίδια στους Λατινικούς, Ασιατικούς και Αφρικάνικους ρυθμούς, ο κόσμος της δυτικής ποπ θα είναι τόσο στενός!. Για τα ταξίδια αυτά δεν χρειάζεστε τίποτα άλλο παρά να επισκεφτείτε το αντίστοιχο τμήμα στο πλησιέστερο δισκοπωλείο. Οι καλά ενημερωμένοι υπάλληλοι, λειτουργούν σαν ατζέντηδες πρακτορείου ταξιδιών. Μην κολλάτε! έχετε χιλιοτραγουδήσει το τραγούδι «I am sailing» που έκανε γνωστό τον Rod Stewart, χωρίς να έχετε ανοίξει ποτέ τα πανιά σας.