Του Γιώργου Λακόπουλου
Ενα ερώτημα πλανάται πάνω από τη χώρα: θα πάρουμε τη δόση; Θα έρθουν τα 31,5 δισ. ευρώ – συν καμιά δεκαριά δισ. ακόμη από προηγούμενες δανειακές συμβάσεις;
Είναι ένα ηλίθιο ερώτημα που δημιούργησε η κυβερνητική ρητορική. Αποτέλεσμα; Αυτή τη στιγμή δήμαρχοι, περιφερειάρχες, επικεφαλής οργανισμών και έτεροι Καππαδόκες περιμένουν τη δόση για να καλύψουν ανάγκες ρευστότητας.
Η ίδια αναμονή έχει διαχυθεί στην κοινωνία. Στο συλλογικό υποσυνείδητο υπάρχει η αίσθηση ότι «όπου να ‘ναι έρχονται τα λεφτά από την Ευρώπη» και πολλά προβλήματα θα λυθούν. Αν δεν υπάρξει κιόλας μερική επιστροφή στις παλιές συνήθειες.
Ο Πρωθυπουργός – κι από κοντά και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ενίσχυσε στη Βουλή αυτή την πεποίθηση, προσθέτοντας μάλιστα τη διαβεβαίωση ότι δουλεύει «για να πάρουμε παραπάνω».
Προφανώς δουλεύει, αλλά ποιους; Η εντύπωση ότι «θα έρθουν λεφτά» είναι πλαστή. Ποτέ δεν είχαν έρθει: με τις δύο δανειακές συμβάσεις απλώς καλύπτονται συγκεκριμένες ανάγκες της χώρας – πρωτίστως τα χρέη της.
Δηλαδή δεν στέλνει κανείς λεφτά στην ελληνική κυβέρνηση και αυτή κάνει τα κουμάντα της. Δεν έρχεται ένα τσεκ ούτε πιστώνεται κανένας λογαριασμός. Απλώς πληρώνονται συμφωνημένες υποχρεώσεις, και αυτό με όρους και προϋποθέσεις.
Ετσι έγινε με τα 110 δισ. του 2010, έτσι γίνεται και τώρα. Τα 31,5 δισ. – τα οποία πιθανόν θα εγκρίνονται με δόσεις – θα πάνε στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων που λήγουν εντός του έτους και στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Είναι ζήτημα αν θα ξεπεράσουν τα 2 δισ. ευρώ όσα θα χρησιμοποιηθούν για εσωτερικές πληρωμές του κράτους. Δεν πρόκειται δηλαδή να τιγκάρει το δημόσιο ταμείο και να αρχίσουν οι υπουργοί να μοιράζουν – όπως νομίζουν πολλοί.
Αυτή η παραπλανητική εικόνα, σε συνδυασμό με την αβασάνιστη διαβεβαίωση ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, δείχνει την έλλειψη στρατηγικής αλλά και την προχειρότερα με την οποία αντιμετωπίζεται η κατάσταση. Οχι μόνο στο μέτωπο της οικονομίας, αλλά και της πολιτικής: η κυβέρνηση εξελίσσεται στον καλύτερο πελάτη του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων μουστερήδων.
Οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι κάνουν. Οι καλλιεργούμενες προσδοκίες θα διαψευστούν κατ’ ανάγκην. Και τότε η κοινωνία θα περιέλθει ακόμη περισσότερο στο έλεος της δημαγωγίας του ενός και του άλλου. Θα συνεχιστεί η άρνηση να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα που την περιμένει. Κατά κάποιον τρόπο θα ηττηθεί από τις φρούδες ελπίδες της.
Το επιχείρημα ότι η ρητορική της ελπίδας συνιστά ψυχολογική ένεση στην οικονομία προσκρούει στον χρησμό του άγγλου συγγραφέα Τζον Τόλκιεν: «Η ελπίδα δεν είναι νίκη».
Δημοσιεύθηκε στα ΝΕΑ












