Το 1949, την τρίτη χρονιά του Εμφυλίου, στα βουνά της Δυτικής Μακεδονίας, δύο ανήλικα αδέρφια, ο Ανέστης και ο Βλάσης, ντόπιοι βοσκοί και άριστοι γνώστες της περιοχής, στρατολογούνται από τον Εθνικό και Δημοκρατικό Στρατό αντίστοιχα, και βρίσκονται χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν σε αντίπαλα στρατόπεδα, να μάχονται ο ένας εναντίον του άλλου και να βιώνουν τη φρίκη του πολέμου στη χειρότερη έκφανσή της.

ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Μια πενταετία μετά από την τελευταία του ταινία, τις «Νύφες», και 60 χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου, ο Παντελής Βούλγαρης παρουσιάζει την καινούρια του δημιουργία με τίτλο «Ψυχή Βαθιά», ένα πολεμικό δράμα που αναφέρεται στην τελευταία χρονιά της πολεμικής σύρραξης που αποδεκάτισε τη χώρα, τον Εμφύλιο Πόλεμο. Επιθυμώντας να προσεγγίσει την ταινία ως καλλιτέχνης και όχι ως ιστορικός ή πολιτικός (σύμφωνα με δική του δήλωση) και μετά από πολύχρονη έρευνα, ο Παντελής Βούλγαρης πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Μας προσφέρει μια ταινία η οποία δεν κρύβει την τεχνική της αρτιότητα, με γυρίσματα στις πραγματικές τοποθεσίες, αληθοφανείς μάχες, προσεγμένη σκηνογραφία και ενδυματολογία της εποχής, αλλά δεν αποκαλύπτει ξεκάθαρα τις (καλλιτεχνικές) προθέσεις του δημιουργού της, αφού όλες οι πτυχές του Εμφυλίου αγγίζονται λιγότερο ή περισσότερο, αλλά καμιά τους δεν ξεχωρίζει ή προχωρά σε μια εμβάθυνση τέτοια που να φανερώνει το προσωπικό βλέμμα του σκηνοθέτη. Η εκατέρωθεν στρατολόγηση ανηλίκων, η βοήθεια από τη Μόσχα που δεν έφτασε ποτέ, οι πιέσεις των Αμερικανών να τελειώσει ο πόλεμος με οποιοδήποτε κόστος, ο εμφύλιος πόλεμος ως το χειρότερο είδος πολεμικής διαμάχης, όλα είναι παρόντα στην «Ψυχή Βαθιά», αλλά δε μαρτυρούν τι ήταν αυτό που οδήγησε τον Βούλγαρη να γυρίσει τη συγκεκριμένη ταινία, αφού η αποσπασματικότητά τους είναι ικανή ακόμα και να μπερδέψει το (νεότερο) θεατή που θα δει την ταινία εντελώς ‘αδιάβαστος’.