Τρία περίπου χρόνια μετά τα γεγονότα του πρώτου Silent Hill, ο ήρωας, James Sunderland, λαμβάνει ένα γράμμα από τη νεκρή σύζυγό του που τον προ(σ)καλεί να επισκεφτεί τον τόπο αυτό. Αυτό και πράττει, λοιπόν, ο Sunderland, ο οποίος πολύ σύντομα βρίσκεται μέσα σε μια μυστηριώδη πόλη, γεμάτη τέρατα και αναπάντητα ερωτηματικά, και προσκαλεί τον παίκτη που δεν έχει προβλήματα με την καρδιά του, για να βρουν κάποιες απαντήσεις. Προσοχή μόνο: το Silent Hill 2, λόγω των βελτιώσεων που έχει υποστεί στον τομέα των γραφικών, δεν ενδείκνυται για ανήλικους.










Τα γραφικά χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους από δύο πράγματα: ομίχλη (όταν κινείστε σε εξωτερικούς χώρους) και σκοτάδι (μέσα στα κτίρια). Αν και υπάρχουν περιπτώσεις (στην αρχή τουλάχιστον του παιχνιδιού) που το εφέ της ομίχλης είναι μάλλον περιττό, αυτό είναι υπεύθυνο για την ατμόσφαιρα του τίτλου. Αυτό το αίσθημα του τρόμου και της κλειστοφοβίας είναι που κάνει το Silent Hill 2 να ξεχωρίζει από το Resident Evil. Στο δεύτερο παιχνίδι, ο παίκτης, λίγο-πολύ αναμένει την επίθεση κάποιων τεράτων σε κλειστούς ή ανοικτούς χώρους και είναι έτοιμος και οπλισμένος να αντιδράσει αστραπιαία. Στο πρώτο παιχνίδι, το αίσθημα του απροσδόκητου είναι διάχυτο, καθώς, κυριολεκτικά, δεν ξέρεις &#39&#39από πού θα σου ΄ρθει&#39&#39. Το Silent Hill 2 θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα ως ένα ψυχολογικό θρίλερ τρόμου, παρά ως μια ακόμα μεταφορά του &#39&#39Η νύχτα των Ζωντανών-Νεκρών&#39&#39 και ως εκ τούτου, δεν συνιστάται στους φίλους της ασταμάτητης δράσης.









Οι προγραμματιστές δεν δίστασαν να τονίσουν τα σημεία εκείνα που πρέπει, για να κάνουν τον τίτλο να ξεχωρίσει. Οι ζωγραφισμένοι με γκράφιτι εξωτερικοί τοίχοι και οι σκουπιδοτενεκέδες στους δρόμους μπορεί να μην διεγείρουν τη φαντασία του παίκτη, όπως άλλωστε και η περιορισμένη, λόγω γενικότερης &#39&#39μουντάδας&#39&#39 του τίτλου, χρωματική παλέτα. Τα πράγματα αλλάζουν, όμως, με την είσοδο σε ένα κτίριο. Τα μουχλιασμένα πατώματα και οι γδαρμένες ταπετσαρίες στους μισοχαλασμένους τοίχους σε προδιαθέτουν για το &#39&#39κάτι&#39&#39 που σε περιμένει και το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από τα αλλόκοτα τέρατα και την ξαφνική αποκάλυψη κάποιου από αυτά, όταν ο παίκτης γυρίσει απότομα το φακό του μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Δυο δυνατά χτυπήματα με το ξύλο είναι αρκετά για να σωριάσουν τα πρώτα τέρατα και, καθώς ο ήρωας περνάει από πάνω τους και πατάει μέσα στη λίμνη αίματος, αφήνει πίσω του πατημασιές.









Ο ήχος είναι το πιο &#39&#39ζωντανό&#39&#39 στοιχείο του παιχνιδιού, καθώς συνεισφέρει στη δημιουργία μιας ατμοσφαιρικής, ερμ, ατμόσφαιρας! Πραγματικά, δεν θα ήταν και πολύ συνετό εκ μέρους του παίκτη να έχει πολύ δυνατά τα ηχεία του και να παίζει σε σκοτεινό δωμάτιο, καθώς το περπάτημα που ακούγεται πίσω από την πλάτη του ήρωα (ο οποίος γυρνάει και δεν βλέπει τίποτα), προκαλεί ένα &#39&#39τσίμπημα&#39&#39 στην καρδιά. Οι πυροβολισμοί είναι έντονοι, ενώ οι κραυγές και τα μακρινά ουρλιαχτά των τεράτων επιβαρύνουν τη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Η ομιλία των χαρακτήρων είναι καθαρή και σαφής. Αρκετά έξυπνο στοιχείο, από πλευράς προγραμματιστών, που συνεισφέρει στην ένταση, αποτελεί η χρήση του ραδιοφώνου, το οποίο παίζει το ρόλο ραντάρ. Ο ήχος που κάνει το ξύλο, όταν ο ήρωας το χρησιμοποιεί επάνω στα τέρατα, είναι επίσης ανατριχιαστικός, ενώ ακόμα και το περπάτημα ακούγεται αλλιώτικο, ανάλογα με την επιφάνεια, στην οποία πατάει ο χαρακτήρας.

Οι γρίφοι δεν είναι πολλοί και, εάν δεν παίζετε στο πιο δύσκολο επίπεδο, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα σας δυσκολέψουν. Ευτυχώς, ο παίκτης μπορεί να ρυθμίσει το επίπεδο δυσκολίας γρίφων και παιχνιδιού γενικά από τα αρχικά μενού. Οι αποφάσεις που θα πάρει ο χρήστης σε κάποια σημεία του παιχνιδιού (είσοδος ή μη σε κάποιο χώρο), είναι ένα έξυπνο τρικ από πλευράς προγραμματιστών για να φορτίσουν περισσότερο την ατμόσφαιρα. Ο χάρτης, από την άλλη, είναι πραγματικό βοήθημα για τον παίκτη, καθώς δείχνει ξεκάθαρα την κάθε περιοχή και το κάθε σημείο που έχει εξερευνηθεί στο παιχνίδι.










Ωστόσο, όσο και να θέλουμε να επαινέσουμε το παιχνίδι αυτό, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε μερικά &#39&#39πταίσματα&#39&#39. Η κίνηση του James θυμίζει ρομπότ και, σε συνδυασμό με τη βαρετή περιπλάνηση και τον προβληματικό έλεγχο (η στροφή 180 μοιρών είναι μια πονεμένη ιστορία για τον ήρωα, ο οποίος, σε κάποιες περιπτώσεις, αστοχεί όταν χρησιμοποιεί όπλο), μπορεί να ενοχλήσει τους &#39&#39καλομαθημένους&#39&#39 από άλλα παιχνίδια παίκτες. Η κάμερα είναι ελαφρώς εκνευριστική σε μερικούς εσωτερικούς χώρους, αλλά γι΄ αυτό ευθύνεται περισσότερο η απόφαση των προγραμματιστών να καταφύγουν στο σύστημα της εναλλαγής της γωνίας λήψης της κάμερας του Resident Evil, παρ΄ όλο που τα γραφικά του Silent Hill 2 είναι real time. Ευτυχώς, η χρήση του 2ου αναλογικού μοχλού για την περιστροφή της κάμερας μοιάζει να λύνει το πρόβλημα σε αρκετές περιπτώσεις. Η ατέρμων επανάληψη κάποιων ενεργειών και καταστάσεων δεν είναι ασυνήθιστη μέσα στο παιχνίδι.









Επιπλέον, αφού ο παίκτης έχει τελειώσει το Silent Hill 2, τα ερωτήματα που βασανίζουν το μυαλό του, είναι περισσότερα από τις απαντήσεις. Το τι πραγματικά συμβαίνει στο παιχνίδι, παραμένει σε κάποιο βαθμό (για να μην πούμε ολοκληρωτικά) αναπάντητο, καθώς πολύ σύντομα ο παίκτης αρχίζει να αναρωτιέται ποιος είναι πραγματικά ο σκοπός κάποιων πραγμάτων (τα διαφορετικά endings δεν &#39&#39ρίχνουν και πολύ φως&#39&#39) και καταστάσεων. Σε καμιά περίπτωση, επίσης, δεν μπορεί να λεχθεί ότι το Silent Hill 2 είναι ό,τι πιο άρτιο έχει να παρουσιάσει από πλευράς γραφικών το Playstation 2. Η αίσθηση που αφήνει το παιχνίδι, σε τελική ανάλυση, είναι μια ακόμα μεγαλύτερη όρεξη για ένα τρίτο μέρος.

Δεν πρόκειται να βρείτε ορδές τεράτων που θα εξολοθρεύσετε με αμέτρητους πυροβολισμούς από μια ντουζίνα όπλων. Το Silent Hill 2 δεν προσφέρει καταιγιστική δράση, αλλά υπόσχεται να σας κρατήσει σε ένταση, καθώς θα σας κάνει κομμάτι του αρρωστημένου και τρομακτικού κόσμου του.