Στο θέμα των ελληνοτουρκικών προσπαθειών για ανάπτυξη χαμηλής διπλωματίας και εμπέδωση εμπιστοσύνης η Ελλάδα έχει προβεί μέσα από το ευρωπαϊκό της πλαίσιο σε χειρονομίες που πραγματικά βοηθούν την ψυχολογία του συνομιλητή, ώστε να νοιώσει ότι δεν αποκλείεται, αλλά αντίθετα, ότι προσεγγίζεται, ότι ενισχύεται στο δρόμο που επέλεξε για να μπει σε πορεία Ευρωπαϊκή.
Θεωρητικά θα μπορούσαμε να δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας ότι και η τουρκική πλευρά, λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών πολιτικών συνθηκών που επικρατούν στην χώρα αυτή, προσπαθεί να περάσει μηνύματα θετικής ανταπόκρισης χωρίς όμως να προβαίνει στην παραμικρή πολιτική χειρονομία για την δημιουργία κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης, χωρίς να αποτολμά να ξεπεράσει τον απολιθωμένο αυταρχισμό της. Πέραν αυτού όμως διερωτάται κανείς εάν πραγματικά η ίδια η Τουρκία επιθυμεί και επιδιώκει ουσιαστική ένταξη στο Ευρωπαϊκό περιβάλλον.
Σε αυτό το ερώτημα καλείται να απαντήσει συνειδητά η γειτονική μας χώρα, όχι για να ικανοποιήσει ένα καπρίτσιο της Ελλάδας, αλλά για να τοποθετηθεί με πολιτική σαφήνεια απέναντι στην Ευρώπη, των αρχών, της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας του πολίτη. Το πολιτικό αυτό ερώτημα είναι προϊόν πολιτικής διεργασίας και οδηγεί σε σειρά, επί μέρους, εξ ίσου σημαντικών ερωτημάτων, που μέχρι σήμερα μένουν αναπάντητα και αναμένουν μία πολιτική απάντηση, πολιτική πράξη, από την πλευρά της Τουρκίας.












