Προσφάτως ένας έλληνας ευρωβουλευτής (δεν έχει σημασία ποιός) απεύθυνε ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το αντικείμενο της (τι άλλο;) το θέμα της πανδημίας τους Covid 19.
Αυτό που ρώτησε ήταν πάρα πολύ απλό: Αν υφίσταται ελεγκτικός μηχανισμός, που να διασφαλίζει ότι στα κράτη μέλη της Ε.Ε οι κάτοικοι κάθε χώρας δεν υπολείπονται των στοιχειωδών κανόνων υγειονομικής περίθαλψης και προστασίας.
Η απάντηση που έλαβε είχε ως εξής: «Σύμφωνα με το άρθρο 168 παράγραφος 7 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ , η οργάνωση και η παροχή υγειονομικών υπηρεσιών, η ιατρική περίθαλψη και η οργάνωση των συστημάτων ασφάλισης υγείας αποτελεί εθνική αρμοδιότητα. Δεν υπάρχουν κατώτατα όρια για την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη στην ΕΕ».
Βεβαίως επισημάνθηκε ότι υπάρχει μια σειρά κειμένων όπως ο «Ευρωπαϊκός Πυλώνας Κοινωνικών Δικαιωμάτων», ο «Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων» και συγκεκριμένα το άρθρο 35. Που όμως έχουν διακηρυκτικό χαρακτήρα και δεν δημιουργούν στην πράξη δεσμεύσεις.
Αυτό θα ήταν – ίσως – απολύτως φυσιολογικό, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελούσε ένα διακρατικό μόρφωμα με «χαλαρές» δεσμεύσεις ανάμεσα στα μέρη που το συναποτελούν. Πλην όμως, όπως πολύ καλά έχουμε διαπιστώσει σε αυτή την χώρα, δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν σαφέστατα όρια στις υπερβάσεις των προϋπολογισμών, σιδερένιοι κανόνες για την σώρευση χρέους, αδιαπραγμάτευτα δεδομένα στο ποσοστό του ΑΕΠ που διατίθεται για την κοινωνική ασφάλιση, συγκεκριμένες ποσοστώσεις για τις αμυντικές δαπάνες (πάνω από 2% του ΑΕΠ). Ενίοτε -όταν μια χώρα βρίσκεται σε πρόγραμμα προσαρμογής – και πλαφόν προς τα κάτω για τα επίπεδα των μισθών.
Πουθενά όμως δεν υπάρχει ένα όριο για το επίπεδο υγειονομικής προστασίας που πρέπει να απολαμβάνει ο «τυχερός» που βρέθηκε στην Ευρώπη. Δηλαδή μία από τις τρείς νησίδες οικονομικής και γεωπολιτικής σταθερότητας και ευημερίας που υπάρχουν στον πλανήτη.
Το τι σημαίνει αυτό για τις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι προφανές. Εύλογα κανείς το συνδέει με τις συνθήκες της λεγόμενης «Γερμανικής Ηγεμονίας» που οι τελευταίες εξελίξεις με το ευρω-ομόλογο δείχνουν ότι παραμένει κυρίαρχη.
Είναι βέβαιο πως εφόσον επιβεβαιωθούν τα «καλά σενάρια» και ανοίξει κάποτε μία υπαρξιακή συζήτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο μετά την λήξη του συναγερμού για τον Covid 19 πολλά είναι αυτά που πρέπει να «πέσουν στο τραπέζι». Αν υπάρχει τότε «τραπέζι» και κάποιοι διατεθειμένοι να συζητήσουν.














