Το Vanishing Point ξεκίνησε την καριέρα του ως ένας ακόμα τίτλος racing για τις κονσόλες, με ένα χαρακτηριστικό που μέχρι σήμερα δεν είχε παρατηρηθεί σε ανάλογα παιχνίδια. Αντί να χρησιμοποιεί πολλές στροφές και φυσικά ή μη εμπόδια για να κρύψει από τα μάτια του παίκτη τη διαδικασία σχεδίασης των πολυγώνων στον ορίζοντα, το Vanishing Point υπόσχεται ένα ''ελεύθερο οπτικό πεδίο'' σε μια προσπάθεια να πείσει τον παίκτη για τις προχωρημένες ρουτίνες προγραμματισμού που χρησιμοποιεί. Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το σημείο τα καταφέρνει πολύ καλά, καθώς τα γραφικά περιβάλλοντα είναι ευδιάκριτα σε μεγάλη απόσταση στον ορίζοντα και η ταχύτητα του παιχνιδιού καταφέρνει να παραμένει σε ικανοποιητικά επίπεδα, ακόμα κι όταν στην οθόνη απεικονίζονται αρκετά αυτοκίνητα.
Το Vanishing Point ακολουθεί τη γνωστή συνταγή που εφαρμόζεται στα πρόσφατα racing, τα οποία περιλαμβάνουν αρκετές κρυφές πίστες και οχήματα και καλούν τον παίκτη να τα αποκαλύψει. Αν και το Vanishing Point δεν περιλαμβάνει τις εκατοντάδες των αυτοκινήτων του Gran Turismo (συνολικά διαθέτει μόνο 16 οχήματα), ο βαθμός δυσκολίας του είναι αρκετά υψηλός και οι παίκτες που δεν έχουν την απαιτούμενη υπομονή για να αποκαλύψουν τα μυστικά του, δεν πρόκειται να μείνουν αρκετό καιρό μαζί του. Το ιδιόμορφο στοιχείο του παιχνιδιού είναι ο χειρισμός των οχημάτων. Αρχικά, το παιχνίδι θυμίζει Sega GT, με τον οδηγό να πρέπει να αφήνει το γκάζι κάθε φορά που φτάνει στις στροφές και να κάνει ''μετρημένη'' χρήση φρένου και χειρόφρενου. Τα διαθέσιμα στην αρχή αυτοκίνητα είναι αλήθεια ότι δεν εντυπωσιάζουν, αφού ο έλεγχός τους είναι αρκετά παράξενος. Η απόκριση του χειριστηρίου είναι κάτι παραπάνω από μεγάλη. Αρκεί ένα απλό άγγιγμα στο μοχλό για να στείλει το όχημα στα τοιχώματα. Απαιτείται μεγάλη προσπάθεια από μέρους του παίκτη για να συνηθίσει τους χειρισμούς, ενώ τα αυτοκίνητα που αποκαλύπτει με την πάροδο του χρόνου, παρουσιάζουν αρκετά μεγάλες διαφορές στον τρόπο ελέγχου τους (γεγονός που δικαιολογεί και το μικρό αριθμό αυτοκινήτων προς επιλογή).
Την ήδη δύσκολη από πλευράς ελέγχου κατάσταση έρχεται να επιδεινώσει και ο ανταγωνισμός. Αντί να χρησιμοποιεί το κλασικό μοτίβο των τίτλων racing, με έναν συγκεκριμένο αριθμό αντιπάλων σε κάθε πίστα, το Vanishing Point ''πλημμυρίζει'' τις πίστες με τα αυτοκίνητα τόσο των αντιπάλων, όσο και άλλων άσχετων προς την πίστα οδηγών. Αυτή η κατάσταση αποτελεί από μόνη της μια πρόκληση, αφού ο παίκτης θα πρέπει να προσέχει να μην συγκρουστεί με κάποιο άλλο όχημα, ενώ στις προχωρημένες πίστες οι αντίπαλοι οδηγοί συμπεριφέρονται πιο ''βρώμικα'', σπρώχνοντας το όχημά σας στα τοιχώματα και ρίχνοντάς το επάνω σε άλλα αμάξια. Και επειδή οι πίστες του Vanishing Point μοιάζουν να έχουν κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε και η παραμικρή σύγκρουση να στερεί από τον παίκτη τη νίκη ή τις πρώτες τρεις θέσεις, καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολη υπόθεση γίνεται η πρόκριση. Αυτό το -τύπου Cruis' n' USA- χαρακτηριστικό ανεβάζει το βαθμό δυσκολίας κατακόρυφα, από τις πρώτες κιόλας πίστες, αλλά αποτελεί ένα εχέγγυο για όσους επιθυμούν μια πρόκληση στην οδήγηση. Εκτός από τα αυτοκίνητα των αντιπάλων και των ''άσχετων'' οδηγών, υπάρχει και άλλου είδους ''πολυκοσμία'', όπως αεροπλάνα και τραίνα, που ο ρόλος τους είναι καθαρά καλλωπιστικός στο παιχνίδι.
Στα θετικά στοιχεία του παιχνιδιού περιλαμβάνεται το Stunt Race, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή των driving licenses του Gran Turismo. Η διαφορά είναι ότι δεν είναι απαραίτητη η ολοκλήρωση των Stunts για τη συνέχιση του παιχνιδιού, όμως η εκμάθησή τους μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα αποτελεσματική για όποιον θέλει να εμβαθύνει στο θέμα του χειρισμού των οχημάτων.