Οσοι ασχολούνται με παιχνίδια της κατηγορίας FPS (First Person Shooting), σίγουρα γνωρίζουν το όνομα John Romero. Ο &#39&#39πολύς&#39&#39 κ. Romero βρίσκεται πίσω από τα διασημότερα παιχνίδια αυτής της κατηγορίας, όπως τα Wolfenstein 3D, Doom, Heretic, Hexen και Quake.


Τα τελευταία τρία χρόνια, ο John Romero έφυγε από την id Software, την εταιρεία που δημιούργησε τα παραπάνω παιχνίδια, και έφτιαξε το δικό του &#39&#39μαγαζί&#39&#39 με την ονομασία Ion Storm ανακοινώνοντας παράλληλα και την κατασκευή ενός υπερ-παιχνιδιού, το οποίο θα συνδύαζε τα χαρακτηριστικά των FSP με αυτά των RPG. Το όνομα αυτού Daikatana.









Ο μύθος του παιχνιδιού στηρίζεται σε μερικές παλιές, κλασικές (και καθόλου πρωτότυπες) ιδέες, όπως ο κακός τρελός που θέλει να κυριεύσει τον κόσμο, το υπερ-όπλο (το μαγικό σπαθί Daikatana) που είναι το μόνο που μπορεί να σώσει την κατάσταση, ή τέλος τα ταξίδια σε διάφορες ιστορικές εποχές. Τα ταξίδια αυτά δίνουν τη δυνατότητα στους σχεδιαστές του Daikatana να χωρίσουν το παιχνίδι σε τέσσερα ξεχωριστά χρονικά και γεωγραφικά τμήματα. Στην αρχή ο παίκτης βρίσκεται στην Ιαπωνία του 2455 μ.Χ., κατόπιν στην Ελλάδα του 1200 π.Χ., στη συνέχεια μεταφέρεται στη Νορβηγία του 560 μ.Χ. και καταλήγει στο San Francisco του 2030 μ.Χ. Κάθε τμήμα έχει τα δικά του γραφικά, τα δικά του τέρατα, και τα δικά του όπλα (εκτός από το Daikatana, το οποίο είναι το μόνο όπλο που μεταφέρει ο παίκτης και στις τέσσερις πίστες). Αυτή η ύπαρξη των τεσσάρων διαφορετικών &#39&#39κόσμων&#39&#39 έχει πολλές φορές δώσει στο Daikatana τον τίτλο των τεσσάρων παιχνιδιών σε ένα, στην πράξη, όμως, το αποτέλεσμα μοιάζει πιο πολύ με ένα παιχνίδι με τρία φτωχά expansions.









Εξίσου φτωχά είναι και τα γραφικά του παιχνιδιού, τα οποία προφανώς ήταν το πρώτο πράγμα που σχεδιάστηκε και έχουν μείνει στο επίπεδο του 1997. Σε σύγκριση με το Quake 2, τη &#39&#39μηχανή&#39&#39 του οποίου χρησιμοποιεί το Daikatana, υπάρχουν κάποιες βελτιώσεις, όπως ο λεπτομερέστερος ουρανός, η ύπαρξη βροχής ή ακόμη και η δυνατότητα χρήσης 32bit στα χρώματα, τα οποία δίνουν ένα όμορφο αποτέλεσμα, αλλά η ηλικία του παιχνιδιού φαίνεται αμέσως. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθούμε στις απαιτήσεις του Daikatana, οι οποίες είναι αρκετά συντηρητικές: το παιχνίδι απαιτεί επεξεργαστή Pentium/166MHz, 32MB RAM, 150MB ελεύθερα στο σκληρό δίσκο, CD-ROM 4x, κάρτα οθόνης και ήχου συμβατές με DirectX 6 και Windows 9x. Φυσικά, για να αποδοθούν γραφικά υψηλής ποιότητας οι απαιτήσεις αυξάνονται κατακόρυφα. Τα καλά γραφικά, όμως, δεν είναι απαραίτητα για να βγει ένα καλό παιχνίδι, όπως πολλές φορές συμβαίνει με παιχνίδια σαν το Diablo II.
Αν ένα παιχνίδι έχει καλή πλοκή είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα προσελκύσει αρκετούς παίκτες.









Η εισαγωγή του Daikatana δείχνει πολύ βαρετή καθώς ο παίκτης είναι αναγκασμένος να παρακολουθήσει επί πέντε λεπτά έναν εντελώς ακίνητο τύπο να εκφωνεί έναν ατέλειωτο μονόλογο. Και, δυστυχώς, δεν είναι μόνο η εισαγωγή. Για να εξελιχθεί η πλοκή, οι δημιουργοί του Daikatana έχουν επιλέξει την εμφάνιση παρεμβαλλόμενων video ανάμεσα στα σφαξίματα. Προφανώς όμως, η επικοινωνία ανάμεσα στο συγγραφέα της ιστορίας και την υπόλοιπη ομάδα πρέπει να ήταν απαγορευμένη, καθώς οι σκηνές που παρεμβάλλονται, σε πολλά σημεία δείχνουν εντελώς άσχετες με το υπόλοιπο παιχνίδι. Για παράδειγμα, στη σκηνή που ακολουθεί μια επική μάχη του ήρωά μας, Hiro Miyamoto, με σκελετούς, αυτός παρουσιάζεται να τρομάζει από την παρουσία ενός(!) φαντάσματος ή λίγο αργότερα καθώς περπατάει σε ένα νεκροταφείο, αναφέρει ότι νιώθει κάπως άσχημα που βρίσκεται εκεί ενώ λίγο πριν έχει &#39&#39καθαρίσει&#39&#39 μια λεγεώνα ζόμπι.

Ακόμη όμως και αν η ιστορία μοιάζει με φτηνό θρίλερ, για τους πιο πολλούς αυτό που έχει τελικά σημασία, είναι το gameplay. Και σ΄ αυτόν τον τομέα το Daikatana εκπλήσσει.









Τα τέρατα του τίτλου πρέπει να είναι όλα λοβοτομημένα. Δε δικαιολογείται αλλιώς το γεγονός ότι μόλις αντιληφθούν τον παίκτη, στρέφονται προς αυτόν και δεν κάνουν πίσω μέχρι να τα σφάξει ο καλός μας ήρωας. Εκτός όμως από τα τέρατα, το ίδιο IQ πρέπει να έχουν και οι δύο βοηθοί του Hiro. Η Mikiko Ebihara και ο Superfly Johnson είναι δύο βοηθοί που ακολουθούν τον Hiro και βοηθούν στην εξολόθρευση των τεράτων καθ΄ όλην τη διάρκεια του παιχνιδιού. Οι χαρακτήρες αυτοί, οι οποίοι αποτελούν προφανώς και το μεγάλο ατού του παιχνιδιού, αν και δέχονται μερικές απλές εντολές από τον παίκτη, ελέγχονται κατά κύριο λόγο από τον υπολογιστή. Σε αντίθεση, όμως, με ό,τι έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα για την αξία των NPCs (Non Player Characters, χαρακτήρες οι οποίοι ελέγχονται από τον υπολογιστή), δηλαδή ότι είναι αναλώσιμοι, στην προκειμένη περίπτωση, αν κάποιος από τους βοηθούς πεθάνει, τελειώνει και το παιχνίδι. Αν οι βοηθοί έκαναν πραγματικά πιο εύκολη τη ζωή μας, θα μπορούσε κάπως να δικαιολογηθεί αυτή η επιλογή των σχεδιαστών, στην πράξη όμως η Mikiko και ο Superfly αποτελούν ένα τεράστιο βάρος για τον παίκτη, καθώς αυτός πρέπει τελικά να τους προστατεύει σαν μικρά παιδιά και να μεριμνά για τη σωματική τους ακεραιότητα. Αμφότεροι οι βοηθοί έχουν μια τάση να χάνουν το δρόμο, να στέκονται μπροστά από τα πυρά σου καθώς πυροβολείς ή να σε πυροβολούν κατά λάθος, να συνθλίβονται, να &#39&#39κολλάνε&#39&#39 σε διάφορα στενά και γενικά να κάνουν ό,τι μπορούν για να φέρουν την καταστροφή. Η μόνη λύση είναι να τους &#39&#39παρκάρεις&#39&#39 σε μια γωνίτσα, να κάνεις όλη τη χαμαλοδουλειά (σφάξιμο αντιπάλων) μόνος σου και μετά να τους πάρεις από το χεράκι για προχωρήσετε παραπέρα. Με τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς; ΟΚ, το arcade τμήμα του παιχνιδιού δεν ακούγεται πολύ ελπιδοφόρο, αν τουλάχιστον το RPG κομμάτι του Daikatana είναι καλό, ίσως τότε το παιχνίδι να αξίζει έστω γι΄ αυτό, θα σκεφτούν κάποιοι.

Ομως το RPG μέρος του Daikatana περιορίζεται μόνο στο ότι ο παίκτης, και τα όπλα, &#39&#39ανεβαίνουν επίπεδο&#39&#39 καθώς εξελίσσεται το παιχνίδι. Η μόνη αλλαγή είναι η ένδειξη level στη &#39&#39γραμμή κατάστασης&#39&#39. Στην πράξη, στο παιχνίδι αυτό καθεαυτό, δεν υπάρχει καμιά απολύτως διαφορά στις ικανότητες του Hiro καθώς βελτιώνονται τα χαρακτηριστικά.








Πέραν όλων αυτών όμως, το Daikatana κατάφερε να είναι και το μοναδικό παιχνίδι που πέρασε από τα χέρια μου όσο καιρό που ασχολούμαι με υπολογιστές, το οποίο δεν κατέστη δυνατόν να τρέξει στον υπολογιστή μου. Αν και έκανα αρκετές δοκιμές, τελικά αναγκάστηκα να το δοκιμάσω σε άλλον υπολογιστή. Για να είμαι ειλικρινής, η Ion Storm έχει κυκλοφορήσει ένα μικρό (v1.2) patch, αλλά η προοπτική να κατεβάσω 46ΜΒ δεν ήταν και πολύ θελκτική. Τα συγχαρητήριά μου και σ΄ αυτόν τον τομέα στην Ion Storm.


Τελικά αξίζει τίποτε το Daikatana; Για να είμαστε ειλικρινείς, όταν &#39&#39παρκάρεις&#39&#39 τους δύο βοηθούς σε ασφαλές μέρος και δεν κινδυνεύεις να χάσεις από βλακεία τους, μπορείς να περάσεις λίγη ώρα ευχάριστα. Αλλά, δυστυχώς αυτά είναι τα μόνα καλά λόγια που μπορεί να πει κανείς για το Daikatana. Ισως τελικά το καλύτερο τμήμα του Daikatana να ήταν η διαφημιστική του εκστρατεία(*).



(*) Για την προώθηση του παιχνιδιού, η κοπέλα του John Romero, Stevie &#39&#39Killcreek&#39&#39 Case, ποζάρισε στο Playboy.