Μπορεί να χρειάστηκαν κάπου 4 χρόνια από τη στιγμή που ξεκίνησε η δημιουργία του μέχρι την κυκλοφορία του, όμως, αυτήν τη στιγμή, το Max Payne είναι αναμφισβήτητα ένας θησαυρός και ένα από τα καλύτερα παιχνίδια δράσης σε υπολογιστές. Ηρωας του παιχνιδιού είναι ο αστυνομικός Max Payne, που, αφού έχασε την οικογένειά του σε εγκληματική επίθεση, προσπαθεί να βρει τους πραγματικούς ενόχους, δουλεύοντας ως μυστικός αστυνομικός στην υπηρεσία δίωξης ναρκωτικών. Καθώς φτάνει στον τόπο της συνάντησης με έναν συνάδελφό του, ο Max έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τους πρώτους κακοποιούς και η δράση ξεκινά.
Το Max Payne είναι ένα καθαρόαιμο παιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου που λόγω των αρκετών ρεαλιστικών (και ωμών, μερικές φορές) στοιχείων του, οφείλουμε να τονίσουμε ότι δεν συνιστάται σε μικρές ηλικίες. Εάν ψάχνετε για μια μίξη δράσης, περιπέτειας και γρίφων ή για ένα ακόμα Tomb Raider, τότε μάλλον ψάχνετε σε λάθος μέρος. Ο τίτλος που παρουσιάζεται εδώ, μεταφράζεται ως '颼% αδρεναλίνη στο κόκκινο'' και τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά του δίνουν νέες διαστάσεις στον όρο ''δράση''. Ο χαρακτήρας που ελέγχει ο παίκτης, ο Max Payne δηλαδή, είναι ένα τρισδιάστατο, πολυγωνικό, ανθρώπινο μοντέλο που κινείται σε έναν τρισδιάστατο κόσμο και αναλαμβάνει να ''εξουδετερώσει'' τους αντιπάλους του με μια πληθώρα όπλων που έχει στη διάθεσή του. Ας αναλύσουμε καθέναν από αυτούς τους όρους ξεχωριστά.
Τα τρισδιάστατα μοντέλα του κεντρικού ήρωα και των ''αναλώσιμων'' χαρακτήρων αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης. Χαρακτηρίζονται όχι τόσο από τον τεράστιο αριθμό πολυγώνων, όσο από την εξαιρετική επένδυσή τους με textures, η οποία δίνει την εντύπωση πραγματικών ανθρώπων. Τα πρόσωπα των χαρακτήρων είναι αυτά που ξεχωρίζουν, καθώς οι προγραμματιστές φρόντισαν να ''επενδύσουν'' σε αυτά, προσθέτοντάς τους μερικές επιφάνειες ακόμα, για να τα κάνουν να φαίνονται σαν πρόσωπα σε πραγματικά κεφάλια και όχι σαν 4 textures που έχουν αφεθεί επάνω σε μια ρομβοειδή επιφάνεια. Τη δουλειά των προγραμματιστών μπορεί κάποιος να την θαυμάσει όταν ''παγώσει'' το παιχνίδι και δει από διαφορετικές οπτικές γωνίες το πρόσωπο του Max. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στην κίνηση των χαρακτήρων.
Ο ήρωας μπορεί να τρέξει και να πεταχτεί (σαν να κάνει κεφαλιά ''ψαράκι''), να κάνει τούμπες πλαγίως ή προς τα πίσω, για να αποφύγει τις σφαίρες των αντιπάλων, και να στρέψει το όπλο του προς οποιοδήποτε σημείο στο χώρο, κάνοντας έτσι μερικές εντυπωσιακές ενέργειες για την εξόντωση των κακών. Οι προγραμματιστές έχουν δώσει μεγάλη προσοχή στον τρόπο εκτέλεσης των ελιγμών. Ρεαλιστικός είναι και ο τρόπος ''γεμίσματος'' των όπλων, αφού ο Max εκτελεί πεντακάθαρα τις ανάλογες κινήσεις για την αλλαγή γεμιστήρων ή για την εισαγωγή των φυσιγγίων στη θαλάμη του τουφεκιού. Παράπονο μπορεί να διατυπωθεί μόνο για τα μοντέλα κάποιων αντιπάλων, των οποίων το κεφάλι είναι ''μονοκόμματο'' με το σώμα ή δυσκολεύονται να εκτελέσουν κινήσεις όπως το άλμα, αλλά και πάλι ας μην ξεχνάμε ότι μόνο με 96MB ελάχιστης βασικής μνήμης, αποτελεί θαύμα που οι προγραμματιστές κατάφεραν τόσα πολλά.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα τρισδιάστατα περιβάλλοντα. Το σκηνικό είναι το αστικό τοπίο μιας τυπικής αμερικανικής μεγαλούπολης, πράγμα που σημαίνει ότι η δράση διαδραματίζεται μέσα σε πολυκατοικίες, στις ταράτσες των κτιρίων, στον υπόγειο σιδηρόδρομο, στους δρόμους και στα σοκάκια. Είναι πραγματικά πάρα πολλά τα σημεία που μπορεί να επισημάνει κανείς, όσον αφορά την ποιότητα των γραφικών: κτίρια που σου δίνουν την αίσθηση μιας αμερικανικής πόλης με τους ιδιόμορφους τοίχους, τις σκάλες κινδύνου και τα γκράφιτι, φωτεινές επιγραφές και λάμπες νέον στις βιτρίνες των καταστημάτων και στις ταράτσες των σπιτιών, διάσπαρτα στους δρόμους βαρέλια, στα οποία καίνε φωτιές και γύρω τους συγκεντρώνονται οι φτωχοί για να ζεσταθούν, φθαρμένοι από την υγρασία και την επέμβαση του ανθρώπου εσωτερικοί τοίχοι κτιρίων και πολλά άλλα. Σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη του σκοτεινού και αρρωστημένου σε μερικές περιπτώσεις και τοποθεσίες, παίζει και ο φωτισμός: χαμηλός στα σοκάκια, μέτριων αποχρώσεων και ανταυγειών μέσα σε ''κακόφημα'' ξενοδοχεία και χαλασμένα κτίρια και ιδιαίτερα ισχυρός μέσα σε κτίρια εταιρειών ή δίπλα σε φωτεινές επιγραφές.
Η αφηγηματικού ύφους ομιλία του ήρωα δίνει πραγματική χροιά κινηματογραφικής παραγωγής στο παιχνίδι, αλλά κάπου μας τα ''χαλάνε'' οι ομιλίες των άλλων χαρακτήρων, οι οποίες σε μερικά σημεία ακούγονται ''φτιαχτές'' και ''στημένες'' και παραπέμπουν σε b-movie, καθώς οι κακοί μαφιόζοι έχουν μια παράξενη αμερικάνικη-ιταλιάνικη προφορά που μάλλον βγάζει γέλιο. Ευτυχώς, τα ηχητικά εφέ των πυροβολισμών και των εκρήξεων, η ποικιλία στις ομιλίες (για κάθε καινούργιο κακό που συναντάτε) και οι κραυγές των σκοτωμένων κακοποιών δεν αφήνουν αμφιβολία για την ποιότητα του ήχου.
Σημαντικό στοιχείο σε έναν τέτοιο τίτλο παίζει και το οπλοστάσιο, καθώς η επιβίωση του παίκτη βασίζεται σε 15 διαφορετικά όπλα και φονικά αντικείμενα, απαραίτητα για την επιβίωση. Κάποια από αυτά παρέχουν ταχυβολία, άλλα ισχύ πυρός και τα υπόλοιπα ευστοχία, και καθένα από αυτά αποτελεί το ''κλειδί'' για την απεμπλοκή από μια δύσκολη κατάσταση (για παράδειγμα, όταν ο Max βρίσκεται σε ένα στενό δωμάτιο με τρεις τύπους οπλισμένους σαν αστακούς, είναι ''ηλίου φαεινότερο'' ότι το αργό στο γέμισμα τουφέκι με την διόπτρα είναι άχρηστο, ενώ τη ''βρώμικη δουλειά'' την αναλαμβάνουν τα ούζι).
Φυσικά, όλα όσα αναφέραμε μέχρι στιγμής, είναι από μόνα τους ικανά να κάνουν το παιχνίδι έναν πολύ καλό τίτλο δράσης με εξαιρετικά γραφικά και κίνηση. Ωστόσο, ενώ σε άλλα παιχνίδια οι δημιουργοί προτιμούν να προικοδοτούν τον κεντρικό ήρωα με τεράστια αντοχή σε σφαίρες και εκρήξεις, στο Max Payne μία και μόνο σφαίρα είναι αρκετή για να στείλει τον ήρωα στα ''θυμαράκια''. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι αντίπαλοι είναι αρκετά δύσκολοι, αφού κινούνται συνεχώς, καλύπτονται πίσω από φυσικά εμπόδια και αντικείμενα και στήνουν συνέχεια καρτέρι για να φυτέψουν λίγο μολύβι στο κρανίο του Max Payne! Πώς λοιπόν καταφέρνει ο παίκτης να βγει από αυτόν τον κυκεώνα αλώβητος;
Εδώ είναι που υπεισέρχεται το πιο πρωτότυπο στοιχείο που έχει εμφανιστεί σε παιχνίδι δράσης μέχρι σήμερα. Πρόκειται για την κίνηση ''Bullet Time'', η οποία ξεκινά με το πάτημα ενός πλήκτρου και διαρκεί μέχρι το επόμενο πάτημα ή μέχρι να τελειώσει ένας μετρητής. Στη διάρκεια της κίνησης Bullet Time, ο χρόνος κινείται με πολύ αργό ρυθμό και εξίσου αργά κινούνται όλοι οι χαρακτήρες και οι σφαίρες. Ωστόσο, ο Max Payne έχει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να στρέψει ταχύτατα το στόχαστρο προς όποια κατεύθυνση θέλει και να εκτελέσει μια καλοζυγισμένη βολή ακριβείας που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αδύνατη. Επειδή, λοιπόν, οι αντίπαλοι έχουν την κακή συνήθεια να κρύβονται πίσω από γωνίες ή να ρίχνουν χειροβομβίδες από ασφαλές σημείο, το μόνο που χρειάζεται ο Max, είναι να εκτελέσει μια βουτιά, να ξεκινήσει το Bullet Time και την ώρα που βλέπει τους αντιπάλους, να στοχεύσει (κατά προτίμηση στο κεφάλι) και να ρίξει. Εάν, δε, χρησιμοποιεί πολυβόλα, μπορεί να κάνει σουρωτήρι περισσότερους από δύο κακούς. Συνδυάζοντας την κίνηση αυτή με άλλες τακτικές (π.χ. ο παίκτης καλύπτεται πίσω από κιβώτια, βγαίνει τρέχοντας,
πυροβολεί προς τους εχθρούς και ξανακρύβεται), ο παίκτης δημιουργεί ατμόσφαιρα κινηματογραφικής περιπέτειας. Το αποκορύφωμα είναι το ''πάγωμα'' του παιχνιδιού, τη στιγμή που ο Max εκτελεί μια εντυπωσιακή βολή, οι σφαίρες φαίνονται να εκτοξεύονται προς τους κακούς, οι κάλυκες να πετάγονται μακριά από το όπλο κι εμείς να ελπίζουμε ότι στο επόμενο Max Payne θα υπάρχει replay για να βλέπουμε τη δράση από πολλές οπτικές γωνίες. Αρκετή δράση, με ελάχιστους και απλοϊκούς γρίφους, είναι η ουσία του Max Payne. Δεν αποκλείεται, λόγω της έντασης των μαχών, ο παίκτης να βρεθεί σε σημείο που να μην ξέρει πού να πάει. Το μόνο που χρειάζεται να θυμάται είναι ότι τις περισσότερες φορές η λύση είναι μπροστά στα μάτια του και πως οτιδήποτε κοσμεί ένα επίπεδο, μπορεί να καταστραφεί από τις σφαίρες.
Το μοναδικό ελάττωμα που μπορεί να προσάψει κάποιος στο παιχνίδι (μετά την καταμέτρηση αρκετών χιλιάδων σφαιρών, καλύκων και περονών), είναι ότι είναι μικρής διάρκειας. Η πραγματική πρόκληση, όμως, ξεκινά μετά την αποκάλυψη των ανώτερων επιπέδων δυσκολίας (μετά την ολοκλήρωση του παιχνιδιού στον πρώτο βαθμό δυσκολίας), ενώ η τεχνητή νοημοσύνη των μαφιόζων καταβάλλει κάθε προσπάθεια ώστε να μην κάνετε έναν ''περίπατο''.
Οπως και να το κάνουμε, μικρό ή όχι, το Max Payne χαρίζει στον παίκτη που θα το τελειώσει, ένα αίσθημα ικανοποίησης που ελάχιστα άλλα παιχνίδια προσφέρουν. Εξάλλου, δεν είναι λίγο να κάνεις μια βουτιά σε Bullet Time, να εξουδετερώνεις τρεις μαφιόζους πίσω από τη γωνία και ακολούθως να κάνεις ''σουρωτήρι'' τον κρυμμένο πίσω από το μπαρ κακοποιό, παρακολουθώντας με ικανοποίηση τα μπουκάλια γύρω του να θρυμματίζονται και τη σκόνη να σηκώνεται από τις ριπές που γαζώνουν το στόχο τους. Μέχρι σήμερα, μόνο ο John Woo πρόσφερε στις ταινίες του τέτοιες σκηνές. Με το Max Payne, ο παίκτης ζει αυτές τις σκηνές στον υπολογιστή του.
ΔΙΑΘΕΣΗ: Παπασωτηρίου
ΕΚΔΟΣΗ: Take 2
ΤΙΜΗ: 11.700 δραχμές