Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο πρωτότυπες ιδέες μπορεί ''να κατεβάσει η κούτρα'' μερικών προγραμματιστών, οι οποίοι στις συνέχεια τις υλοποιούν με τη μορφή βιντεοπαιχνιδιών. Εξίσου απίστευτο είναι επίσης και το γεγονός ότι αρκετά νέα παιχνίδια, όπως το Rez, σε δυσκολεύουν πάρα πολύ, όταν προσπαθείς να τα κατατάξεις σε μια συγκεκριμένη κατηγορία τίτλων. Πριν αναλύσουμε περισσότερο τον τίτλο αυτό, καλό θα ήταν να προειδοποιήσουμε ότι το Rez δεν ενδείκνυται για όσους έχουν βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό που σχετίζεται με επιληπτικά επεισόδια ή έχουν οποιαδήποτε υποψία ότι είναι επιρρεπείς σε αυτά.
Ενας πραγματικά πρωτότυπος τίτλος, από το δημιουργό του Sega Rally Championship.
Ας πούμε, όμως, λίγα πράγματα για το παιχνίδι. Το Rez είναι δημιούργημα του Tetsuya Mizuguchi, ενός ταλαντούχου προγραμματιστή της Sega και δημιουργού των πασίγνωστων παιχνιδιών Sega Rally Championship 1 και 2, καθώς και του Space Channel 5 για το Dreamcast. Το Rez είναι, όπως είπαμε και στην αρχή, δύσκολο να ενταχθεί σε μια συγκεκριμένη κατηγορία παιχνιδιών, αφού είναι ένα υβρίδιο shoot΄em up και μουσικού παιχνιδιού – όχι όμως στο στυλ των Dance Dance Revolution και Parappa the Rapper.
Ο παίκτης έχει υπό τον έλεγχό του έναν παράξενο πολυγωνικό χαρακτήρα που προχωρεί μέσα σε έναν virtual κόσμο (και με ένα στυλ που θυμίζει Space Harrier ή -ακόμα καλύτερα- Panzer Dragoon) ελέγχοντας παράλληλα ένα στόχαστρο. Ουσιαστικά, ο χαρακτήρας μπορεί να κινείται πάνω στην οθόνη και μέσα σε μια φανταστική σήραγγα, καθώς οτιδήποτε τον περιβάλλει, έρχεται προς αυτόν με μεγάλη ταχύτητα από το βάθος της οθόνης. Οι εχθροί που ξεπροβάλλουν από το βάθος αλλά και τις πλευρές της οθόνης, είναι υποψήφιοι προς καταστροφή και εδώ είναι που υπεισέρχεται το στοιχείο shoot΄em up. Ο παίκτης θα πρέπει να καθοδηγεί το στόχαστρο κρατώντας ταυτόχρονα πατημένο το κουμπί στο χειριστήριο. Οταν κάποιος εχθρός περάσει μέσα από το στόχαστρο και ο παίκτης αφήσει το κουμπί, τότε εκτοξεύεται μια ακτίνα που καταστρέφει τον αντίπαλο.
Ενα ακόμα shoot΄em up;
Εάν σας έρχονται αμέσως στο μυαλό οι λέξεις Omega Boost και RayStorm, δεν κάνετε λάθος, αφού πρόκειται για τον ίδιο ακριβώς τρόπο εξόντωσης των εξωγήινων διαστημοπλοίων σε αυτά τα δύο παιχνίδια. Εδώ, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα shoot΄em up, αλλά με το Rez. Τι σημαίνει αυτό;
Καθ΄ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού ακούγεται μια έντονη trance μουσική, η οποία, όμως, διακόπτεται από μερικά ''ξεκάρφωτα'' beats που διεγείρουν την ακοή μας και που ακούγονται κάθε φορά που καταστρέφουμε έναν μεμονωμένο ή μια ολόκληρη ακολουθία εχθρών. Το πόσους ''κακούς'' καταστρέφουμε με μια βολή, καθορίζει το ρυθμό, αλλά και την ένταση των beats, δημιουργώντας με τη σειρά του το ρυθμό που μπορεί να μας μετατρέψει σε μουσικούς δημιουργούς!
Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές και έντονο, ιδιαίτερα όταν ο παίκτης έρχεται αντιμέτωπος με τον τελικό κακό κάθε επιπέδου, καθώς η καταστροφή του τελευταίου απαιτεί συνδυασμένες βολές σε συγκεκριμένα σημεία και την κατάλληλη χρονική στιγμή. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί και την ανάλογη μουσική πανδαισία. Καθώς ο παίκτης ανεβαίνει σε μεγαλύτερα επίπεδα, η μουσική γίνεται εντονότερη και το περιβάλλον αρχίζει να χορεύει στο ρυθμό των κατεστραμμένων εχθρών. Το γεγονός αυτό, συνδυαζόμενο με την απίστευτη ταχύτητα των αντικειμένων, σχημάτων και πολυγώνων που απαρτίζουν τον περιβάλλοντα χώρο (και προσπερνούν ιλιγγιωδώς τον παίκτη) καθώς και με την ταχύτατη (φωτορυθμική και μη) εναλλαγή των χρωμάτων, μας εξηγεί γιατί το Rez μπορεί να γίνει μια απίστευτη εμπειρία (αλλά και ύποπτο για πρόκληση επιληπτικού επεισοδίου).
Πρωτότυπο και απαιτητικό.
Παρά την πρωτοτυπία της ιδέας, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε μερικά ''αδύνατα'' σημεία του gameplay. Το παιχνίδι είναι πρωτότυπο -αυτό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει- αλλά όσοι δεν έχουν μια καλλιτεχνική φλέβα και τον κατάλληλο εξοπλισμό, δεν θα το απολαύσουν. Και όταν λέμε εξοπλισμό, δεν εννοούμε τα ηχεία της τηλεόρασης, ούτε μια μικρή οθόνη. Εάν δεν έχετε, επίσης, μια σωστή ''παιδεία'' σε shoot΄em up παιχνίδια, μην περιμένετε να το απολαύσετε. Το ''ζουμί'' του gameplay δεν βρίσκεται τόσο στα αλλεπάλληλα και επαναλαμβανόμενα κύματα των απλών εχθρών που εμφανίζονται συνέχεια, αλλά στους τελικούς κακούς κάθε επιπέδου, οι οποίοι, όπως δυστυχώς συνέβαινε και στο Omega Boost, είναι αρκετά ''ζόρικοι''. Το αποτέλεσμα είναι κάπως παράξενο, αφού το παιχνίδι αρχίζει σε κάποιο σημείο να χάνει την ταυτότητά του και να αμφιταλαντεύεται μεταξύ μουσικού τίτλου και shoot΄em up.
Το Rez μπορεί να γίνει ένα αρκετά διασκεδαστικό παιχνίδι, αλλά χωρίς την απαραίτητη υπομονή και διάθεση για ''μουσική δημιουργία μέσω καταστροφής'' δεν γίνεται απολαυστικό.