Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα έχουν ήδη δακρύσει ακούγοντας τον τίτλο του παιχνιδιού αυτού -και όχι τυχαία. Το SpyHunter ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των αιθουσών ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Μια εικοσαετία μετά, η Midway αποφασίζει να φτιάξει το remake του και -ευτυχώς, τόσο για τους πιο νέους, όσο και για τους φίλους του πρωτότυπου τίτλου- καταφέρνει να μας εντυπωσιάσει.
Βλέποντας κανείς το εντυπωσιακότατο εισαγωγικό βίντεο του παιχνιδιού (το οποίο μπορεί να συγκριθεί από πλευράς ποιότητας με αρκετές τηλεοπτικές και κινηματογραφικές ταινίες δράσης), καταλαβαίνει λίγο-πολύ περί τίνος πρόκειται: Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός κυνηγού κατασκόπων και, εξοπλισμένος με ένα υπερσύγχρονο αμφίβιο όχημα (μετατρέπεται σε ταχύπλοο όταν βρεθεί στο νερό), αναλαμβάνει να σταματήσει μια τρομοκρατική οργάνωση. Οδηγώντας, λοιπόν, με μεγάλες ταχύτητες μέσα σε δρόμους και ποτάμια, θα πρέπει να ''βγάζει εκτός μάχης'' τα αντίπαλα οχήματα, με τη βοήθεια πολυβόλων, κατευθυνόμενων πυραύλων και μεγάλων κανονιών. Η ανατίναξη στον αέρα των αντιπάλων ''γαρνίρεται'' με δευτερεύοντες στόχους, όπως η προστασία φίλιων οχημάτων ή η διαφυγή.
Η πρώτη σκέψη που θα περάσει από το μυαλό κάποιου που βλέπει για πρώτη φορά τον τίτλο, είναι ''ακόμα ένα τρισδιάστατο παιχνίδι racing''. Η αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική, καθώς το SpyHunter δίνει περισσότερη έμφαση στη δράση, παρά στην ανάδειξη των ικανοτήτων του παίκτη ως οδηγού. Πράγματι, ο μεγαλύτερος αντίπαλος του τελευταίου δεν είναι οι απότομες στροφές και οι ικανοί αντίπαλοι, αλλά ο χρόνος. Ο έλεγχος του οχήματος είναι πραγματικά πολύ απλός και ο παίκτης δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το πόσο κλειστά θα πάρει μια στροφή. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει, είναι να επιταχύνει και να κόβει ταχύτητα στα κατάλληλα σημεία για να περάσει σε μια παράκαμψη ή για να πετύχει ένα στόχο που βρίσκεται σε διαφορετικό ύψος από το αυτοκίνητο.
Τα γραφικά, παραδόξως, δεν φαίνεται να επηρεάζονται από τις μεγάλες ταχύτητες. Η κίνηση δεν ''σπάει'' και ο ρυθμός ανανέωσης της οθόνης παραμένει σταθερός, ακόμα κι όταν κυριαρχεί μια ''πολυκοσμία'' στην οθόνη (εχθρικά οχήματα ή σκάφη και ταυτόχρονα ελικόπτερα που ρίχνουν βόμβες στο διάβα του παίκτη). Ο σχεδιασμός των επιπέδων διακρίνεται από μια μεγάλη ποικιλία, καθώς το περιβάλλον απαρτίζεται όχι μόνο από αυτοκινητόδρομους, αλλά και χωμάτινους δρόμους, πλακόστρωτα δρομάκια μέσα σε σύγχρονα χωριά, ποτάμια με καταρράκτες και πολλά άλλα.
Τα ηχητικά εφέ είναι έντονα και επιβλητικά, από τις ριπές των όπλων και τις εκκωφαντικές εκρήξεις μέχρι τις τουρμπίνες των οχημάτων και το πάφλασμα του νερού, όταν το όχημα πέφτει μέσα σε ένα ποτάμι. Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του ήχου είναι, ωστόσο, η μουσική, η οποία περιλαμβάνει remake κλασικών θεμάτων, όπως αυτό του Peter Gunn που ακούστηκε και στους Blues Brothers.
Αν και οι πίστες του παιχνιδιού μπορεί να φανούν μικρές, το SpyHunter διακρίνεται από μια ''κρυφή χάρη'' που σε κάνει να θες να παίξεις ''λίγο ακόμα''. Σε τελική ανάλυση, καταφέρνει να κρατήσει επάξια το όνομα του προγόνου του.