Εθνική Ελλάδας: Η διδακτική αποτυχία μιας φουρνιάς που ελκύει χωρίς αποτέλεσμα

Η βραδιά στην Κοπεγχάγη και η ήττα από την Δανία άφησε την Εθνική μας εκτός Μουντιάλ και γενικά από μεγάλη διοργάνωση για 6η σερί χρονιά! Αυτό συνιστά αποτυχία όπως ανέφεραν και οι πρωταγωνιστές, κυρίως γιατί η συγκεκριμένη ομάδα είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες, όσο βρίσκεται στο πάγκο της ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Καλή εκκίνηση αλλά χωρίς ουσία 

Μπορεί το παιχνίδι να ξεκίνησε με την Ελλάδα να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να στέκεται καλύτερα στον αγωνιστικό χώρο, όμως τα λάθη στοίχισαν και πάλι όπως και στην Σκωτία με αποτέλεσμα να χάσουμε χωρίς καν να το καταλάβουμε. Παρότι μόλις στα 40 δευτερόλεπτα ο Τσιμίκας, άλλα και στο 14ο λεπτό ο Ιωαννίδης, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για γκολ, εκείνες χάθηκαν και σε τέτοιο επίπεδο δεν συγχωρούνται από τους αντιπάλους.

Κάποια στιγμή θα άλλαζε το μομέντουμ, καθώς δεν μπορούσε να εξελιχθεί όλο το παιχνίδι έτσι, η Δανία θα ανέβαινε επιθετικά και πολύ πιθανό θα γινόταν πιο αποτελεσματική από εμάς και αυτό γιατί μιλάμε για μια ομάδα με εμπειρία σε μεγάλες διοργανώσεις και αυτό φανερώνεται και στις πορείες που έχει κάνει.

Από το εικοσάλεπτο και μετά υπήρχε νεκρό διάστημα και δεν μας έφτανε το γκολ από το λάθος του Ζαφείρη, δεχθήκαμε και δυο κολλητά γκολ σε διάστημα μάλιστα δυο λεπτών έχοντας την ίδια κακή αντίδραση όπως με τους Σκωτσέζους, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο για αυτό το επίπεδο και για το διακύβευμα του και έτσι βρεθήκαμε πίσω με τρία τέρματα χωρίς να το πάρουμε είδηση σε ένα ματς καρμπόν με αυτό στο «Χάμπντεν Παρκ». Στο δεύτερο μέρος προσπαθήσαμε να βγάλουμε αντίδραση, είχαμε κάποιες στιγμές άλλα το αποτέλεσμα δεν έδειχνε να αλλάζει.

Ώρα για ταμείο μετά το χαμένο όνειρο 

Πλέον αφού ο αποκλεισμός ήρθε και το όνειρο «έσβησε» πρέπει να γίνει ένας απολογισμός. Δυστυχώς για την εικόνα και τις προσδοκίες η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς απέτυχε όσο σκληρό και ίσως και άδικο να ακούγεται. Με βάση τον όμιλο (Δανία, Σκωτία, Λευκορωσία) το αποτέλεσμα εκτός ότι μας πληγώνει για άλλη μια φορά τα τελευταία χρονιά, πρέπει και να μας προβληματίσει για το μέλλον. Συμπληρώσαμε 14 χρονιά μακριά από μεγάλη διοργάνωση και όσο και αν ανεβαίνουμε στο Nations League και να ελκύουμε με την απόδοση μας, αυτό δεν είναι αρκετό άμα δεν συνοδεύεται από μια πρόκριση σε τελική φάση.

Το να σε περάσει η Δανία που το έχει ξανακάνει το 1997 είναι εντάξει, άλλα το να τερματίζεις κάτω από μια ομάδα που τον τελευταίο ένα χρόνο έχεις παίξει 3 φόρες και σε όλες είσαι καλύτερη, παρόλο που έχεις 2 ήττες είναι κάτι που δεν μας αντιπροσωπεύει. Ήταν καταστροφικό αυτό το Πέμπτη - Κυριακή και ειδικά η ήττα στην Γλασκόβη θα είναι κάτι που θα μας μείνει χαραγμένο για αρκετό καιρό πιο πολύ για τον τρόπο που ήρθε.

Το ελκυστικό ποδόσφαιρο δεν αρκεί, χρειάζεται και αποτέλεσμα

Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα πότε δεν είχε την απολυτή στήριξη από μεγάλο ποσοστό Ελλήνων οπαδών ακόμα και σε περιόδους επιτυχιών όπως το 2004. Η ομάδα αυτή έχει μέλλον άπλα πρέπει σε κάποιες στιγμές να περιορίσει το ελκυστικό ποδόσφαιρο και να παίξει πιο καλά, ώστε να δίνει προτεραιότητα στο αποτέλεσμα αν θέλει να παίρνει προκρίσεις στα μεγάλα ραντεβού. Δεν χρειάζεται ισοπέδωση ξέρουμε το υλικό μας και τις δυνατότητες του, άπλα πρέπει να γίνει και η άμυνα μας σημείο αναφοράς όπως ήταν και παλαιότερα σε τέτοια βράδια.

Ακριβώς επειδή με τέτοια κενά πίσω δεν μπορείς να βάλεις 3-4 γκολ σε τέτοιες ομάδες, κάλο είναι να έχεις οδηγό τα παιχνίδια με Γάλλους και Ολλανδούς που μόνο με τους δεύτερους ξέφυγε το ματς στο Άμστερνταμ (3-0), ενώ στα υπόλοιπα ματς δέχθηκες συνολικά 4 γκολ και έτσι είχες την δυνατότητα να έχεις ρεαλιστικές ελπίδες για το μεγάλο βήμα και όχι να βγαίνεις νοκ-άουτ με δύο αγωνιστικές ακόμα να απομένουν.